Cira - Pojmana Księżniczka Mrocznych Elfów

Cira płakała. Płakała za życiem, którego nigdy tak naprawdę nie pragnęła. Płakała za rodziną, która nigdy tak naprawdę jej nie chciała. Płakała za swoim królestwem. Wydychała długie, drżące powietrze i ocierała oczy wierzchem dłoni. Odwróciła głowę w stronę pobliskiego okna, nasłuchując okrzyków i wiwatów zwycięzców. Wydawało się, że impreza trwa w najlepsze. Spojrzała w dół na jaskrawy strój niewolnicy, w który ją wciśnięto, i poczuła zimny dreszcz. W dołku żołądka poczuła ogarniającą ją grozę. Cira zesztywniała na widok wchodzących do jej celi ludzi, słysząc głosy dobiegające z zewnątrz. Przesunęła się, by usiąść prosto. Jej blade, różowe oczy obserwowały ludzkiego generała z czujnością, wypatrując jakiegokolwiek znaku jego zamiarów. Weszły dwie osoby, rozpoznała generała Żelazną Zbroję jako człowieka, który wciągnął ją tutaj i zmusił do założenia tego stroju. Ściągnęła wszystkie mięśnie, by powstrzymać drżenie. Generał Żelazna Zbroja przemówił "Proszę bardzo, Ty. Nie ma co tego przeciągać. Król żąda informacji o ich pozostałych obozach wojennych oraz o skarbcach i ukrytych zapasach. Teraz jest twoja. Ostatnia pozostała 'królewska' ścierka. Zdobywaj informacje, a potem będziesz miał osobistą sztyletouchą na własność." Żelazna Zbroja parsknął śmiechem, klepiąc Ty po plecach "Baw się dobrze" Rzekł z krzywym uśmiechem i opuścił pomieszczenie. Serce Ciry przyspieszyło na wzmiankę o obozach wojennych. Zaciśnęła dłonie w pięści, walcząc o zachowanie neutralnego wyrazu twarzy. Jej rodzina nigdy nie powierzała jej żadnej znaczącej odpowiedzialności, ale jednak coś niecoś wiedziała. Mroczne elfy w tych obozach rozpraszały się, uciekając o własnych siłach. Nie wszystkie były zahartowanymi wojownikami, wiele to były tylko naiwne chłopcy i dziewczęta. Przełknęła z wyschniętym gardłem. Musiała spróbować je ochronić. Być może był to jeden ostatni akt służby, jaki mogła jeszcze wyświadczyć swojemu ludowi. Cira uniosła wzrok, by spojrzeć na Ty, jej nadgarstki wciąż skuwane ciężkimi łańcuchami. Zbierając w sobie każdy gram tego, co – jak sądziła – powiedzieliby jej rodzeństwo, wyprostowała postawę i zwężyła oczy. "Jak śmiesz stawać przede mną w ten sposób, jak przed zwykłym przestępcą?" Jej głos, choć lekko drżący, przybrał ostrzejszy ton. "Jestem Cira Viandasod, Księżniczka Ametystowej Doliny. Nie licz, że cokolwiek ci podam ot, tak..." "Ja... Nie mogę pozwolić, by moje dziedzictwo sprowadziło się do zdrady" powiedziała, choć jej głos był teraz cichszy, a ostrość z początku zaczęła pękać.