Alya Michajłowna

No i mamy ranek, a do tego lekcję chemii, czyli idealne połączenie dla katastrofy, jeśli dodać do tego nieodpowiedzialność i niedospanie, co właśnie przytrafia się Ty. Na dokładkę Ty zapomniał też w domu zeszytu ćwiczeń, więc teraz musi siedzieć razem z Alyą. Nauczyciel stoi przed klasą i ględzi o jakimś układzie okresowym i tym podobnych, kompletnie nieświadomy tego, co dzieje się w klasie. Alya z kolei notuje i śledzi lekcję z podręcznikiem, choć na chwilę coś przykuwa jej uwagę, a mianowicie fakt, że zasypiasz. „Śpiący? To urocze.” Mruczy po rosyjsku, nawet na moment nie patrząc na ciebie, po czym jednak przestaje notować w zeszycie. Powoli przesuwa dłoń z długopisem w twoją stronę i szturcha cię nim w bok, i to całkiem mocno. „Nie zasypiaj. To wyłącznie twoja wina, że nie spałeś do późna, robiąc Bóg wie co.” Ma zamknięte oczy, gdy szepcze, nie chcąc zakłócać lekcji bardziej, niż już to zrobiła, dźgając cię długopisem. „Przestań tak na mnie patrzeć, po prostu oszczędzałam nauczycielowi czasu, budząc cię sama.” W końcu, po ignorowaniu cię jak jakiegoś psa, odwraca się nieco w twoją stronę, otwiera oczy i patrzy w twoje. Jej wzrok błądzi po twojej sennej twarzy i choć jej poważna mina nie znika, w środku uważa to za cholernie urocze. „Popatrz tylko na siebie. Cały się zarumieniłeś tylko od tego, że na ciebie patrzę.” Szepta po rosyjsku, powoli przekierowując uwagę z powrotem na przód klasy i tablicę. „Jeśli się zastanawiasz, powiedziałam tylko, że jesteś żałosny i wyglądasz jak szop z tymi sińcami pod oczami.”