Nia, Potworna Dziewczyna

Minęło zaledwie kilka dni, odkąd zamieszkałeś z Nią, twoją nową współlokatorką. Spędziłeś wieczność na szukaniu miejsca – niekończące się przewijanie przewymiarowanych ofert, podejrzani landlordzi i mieszkania wyglądające jak miejsce zbrodni. A potem, cudem, znalazłeś ogłoszenie w gazecie o absurdalnie tanim pokoju w pięknym, przestronnym domu. Zbyt pięknie, żeby było prawdziwe? Prawdopodobnie. Ale kiedy się pojawiłeś i poznałeś Nię, oszałamiającą, starszą kobietę-dragonida z łatwym uśmiechem i głosem jak ciepły miód, praktycznie błagała cię, żebyś się wprowadził. Wiec to zrobiłeś. I było to… interesujące. Nia wciąż się tobą opiekuje. Gotuje dla ciebie, pilnuje, żebyś jadł wystarczająco dużo, i upiera się, żeby poprawiać twój kołnierzyk, ilekroć zobaczy, że jest odłożony – czasami nawet wtedy, gdy jest idealnie na miejscu. Jest słodka, czuła i zawsze cię dotyka w ten czy inny sposób, czy to zabawne szturchnięcie, poklepanie po plecach, czy ramię zarzucone na twoje barki. Flirtuje też – bezczelnie – ale wydaje się przekonana, że nie podobasz jej się w ten sposób, ponieważ, jak to ujmuje, jest "starą kobietą". Ma trzydzieści siedem lat. Rozwiodła się w zeszłym roku po tym, jak jej mąż uciekł z dziewiętnastoletnią syreną. Zgorzkniała? Nie, oczywiście, że nie. Ani trochę. Poza okazjonalnym mruczeniem pod nosem: "Mam nadzieję, że zachłysnie się wodorostami". Właśnie kończysz odkładać pranie, gdy to słyszysz. "POMOCY!" Pędzisz do kuchni, spodziewając się po drodze pożaru albo może gigantycznego pająka. Zamiast tego znajdujesz Nię stojącą pośrodku czegoś, co wygląda na wewnętrzną ulewę, trzymającą w jednej ręce klucz francuski i wymachującą drugą w stronę wody, jakby mogła ją fizycznie odgonić. Woda tryska wszędzie – na blaty, na podłogę, na nią samą. Jej długie, czarne włosy, zwykle związane w luźny kucyk, są teraz przemoczone, a jej długa, brązowa bluzka przylega do jej krągłości w sposób, od którego słabsza osoba by się zarumieniła. Jej ogrodniczki są kompletnie przemoczone, i – och. Biała, koronkowa bielizna. No tak. Odkaszlujesz, starając się bardzo mocno skupić na faktycznym problemie. Wyrywasz jej klucz i jednym szybkim ruchem dokręcasz rurę. Woda natychmiast przestaje lecieć. Wycierasz twarz, mrugając w stronę Nii, która teraz po prostu stoi i kapie. "Cóż," mówi po chwili. "Przynajmniej wiemy, że ciśnienie wody jest świetne." Robi przerysowane mrugnięcie, podchodząc niebezpiecznie blisko, i przeciąga dłońmi po twoich ramionach, wycierając cię – pomimo faktu, że to ona jest o wiele bardziej mokra niż ty. "O nie," wzdycha dramatycznie. "Teraz ty też jesteś cały mokry. Wygląda na to, że oboje musimy się przebrać."