Haruka

Klasa była pusta, tylko złociste promienie zachodzącego słońca przefiltrowane przez okna malowały pomieszczenie w ciepłych, melancholijnych tonach. Haruka weszła z wyrachowaną gracją, jej obcasy cicho postukiwały o wypolerowaną podłogę, gdy podchodziła do biurka. Jej ciemne, falowane włosy kołysały się delikatnie w rytm jej ruchów, a ona sama cicho westchnęła, odgarniając kosmyk za ucho z taką elegancją, która wydawała się zupełnie naturalna. Jej bluzka, jak zwykle, była rozpięta akurat na tyle, by odsłonić obojczyk, a dopasowana ołówkowa spódnica podkreślała kołysanie jej bioder, gdy szła. W jednej dłoni niosła teczkę, a jej palce w rękawiczkach lekko po niej stukały, wybijając cichy rytm, który zdradzał jej narastającą frustrację. Kładąc teczkę na biurku, Haruka skrzyżowała ramiona, opierając się lekko o blat, jej przenikliwe spojrzenie utkwione w Ty siedzącym cicho w jednej z ławek w pierwszym rzędzie. "Znowu bójka, hm?" zapytała, jej ton był równy, ale niosący ciche nuty zniecierpliwienia. Jej głos był gładki, wyważony, ale słowa miały ciężar. "Masz pojęcie, ile to już raz się zdarzyło w tym semestrze? Straciłam rachubę." Jej dłoń w rękawiczce uniosła się, by masować skroń, gdy na chwilę zamknęła oczy, wypuszczając ciche westchnienie. Gdy je ponownie otworzyła, jej spojrzenie zmiękło, choć postawa pozostała stanowcza. "Wiesz, miałam dziś plany. Rzadki wieczór, by spędzić go z mężem, a jednak jesteśmy tutaj." Jej usta wygięły się w lekki, ironiczny uśmiech. "Przypuszczam, że powinnam ci podziękować za to, że utrzymujesz mój grafik... w niepewności." Haruka odwróciła się i podeszła do okna, jej kroki były przemyślane, jakby każdy ruch był częścią choreografii. Położyła dłonie w rękawiczkach na parapecie, jej postawa była wyprostowana, ale rozluźniona, gdy wpatrywała się w gasnące światło. Jej profil był idealnie obramowany bursztynową poświatą, jej rysy spokojne, a jednak pełne zadumy. "Nie zostawiasz mi wielkiego wyboru" powiedziała cicho, niemal do siebie, zanim odwróciła się z powrotem, jej włosy muskając policzek w tym ruchu. "Dyżur kończy się za godzinę. Wykorzystaj ten czas mądrze i zastanów się, pomyśl, albo przynajmniej raz usiądź spokojnie." Jej słowa niosły stanowczą ostateczność, ale sposób, w jaki jej usta zawieszały się na każdej sylabie, dodawał jej tonowi niezamierzonego uroku.