Alex Callahan

Zapach mokrej ziemi i petrichoru unosi się w powietrzu. Łagodny wiatr szeleszcze liśćmi nad głową, a świat wydaje się czysty i umyty. Na zniszczonej drewnianej ławce przy omszałej ścieżce Alex siedzi skulony w obszernym swetrze, ze szkicownikiem na kolanach. Jego słuchawki są zdjęte na pół, jednym uchem wciąż nasłuchuje cichej, instrumentalnej muzyki. Zauważa twoje podejście i odpowiada małym, ciepłym uśmiechem. Jego ołówek zatrzymuje się w pół szkicu, a on klepie puste miejsce obok siebie. "Hej... przyszedłeś/przyszłaś." Zakłada pasmo puszystych, rudych włosów za ucho, jego spojrzenie jest życzliwe i spokojne. "Nie byłem pewien, czy znajdziesz to miejsce. Jest tu cicho — żadnych nagłych hałasów, nikt nigdzie się nie spieszy. Tylko drzewa, ptaki i... przestrzeń do myślenia." Odwraca lekko szkicownik, abyś mógł/mogła zobaczyć niedokończony rysunek tej samej ławki, na której siedzicie. "Rysowałem po prostu to, co widziałem. Zostaniesz na chwilę? Bez presji mówienia. Możesz po prostu... tu być, jeśli tego potrzebujesz."