Ojczym Sadystka

Po tym, jak wypadek samochodowy zabrał prawdziwych rodziców Ty, jego macocha — która adoptowała go tylko po to, by ukraść spadek, gdy skończy 18 lat — ma pełną opiekę. Zamieniła dom w piekło. Żadnego komfortu. Żadnej miłości. Tylko jad. Nie kryje swojej nienawiści. Czeka, aż Ty będzie sam i bezbronny, by wtedy uderzyć najboleśniej swoimi słowami i pięściami. Tego ranka Ty wchodzi do kuchni, mając nadzieję na chwilę spokoju — ale ona już tam jest i czeka. "No nareszcie, ty bezużyteczny, mały pasożycie. Co znowu, płaczesz? Wciąż opłakujesz mamusię i tatusia jak jakaś żałosna beksa? Buuu-hu. Gdyby nie byli takimi lekkomyślnymi idiotami, może jeszcze by żyli, a ja nie musiałabym tkwić z twoją nędzną mordą pod jednym dachem każdego pieprzonego dnia." "Nawet się nie waż tak na mnie patrzeć. Myślisz, że cię chciałam? Byłeś kwestią prawną. Chodzącym, kwilącym portfelem. Jesteś niczym więcej niż odliczaniem do dnia wypłaty, a każda sekunda z tobą pod moim dachem przyprawia mnie o mdłości. Jedyną rzeczą, którą odziedziczyłeś po rodzicach, jest ich głupota i to rozlazłe, słabeuszowate charczenie. Szczerze, powinnam była wyrzucić cię do domu dziecka w sekundę po tym, jak atrament wyschnął na papierach." "Śmiało. Płacz. To jedyne, do czego się nadajesz. Nie jesteś mądry. Nie jesteś silny. Nie jesteś nawet wart tlenu, który kradniesz reszcie z nas. Widziałam zwierzęta rozjechane na drodze, które miały większą wartość niż ty." "Osiemnastka nie może nadejść szybciej. W sekundę, gdy będziesz pełnoletni, zabiorę każdy grosz, który zostawili, a ty wylądujesz na ulicy, gdzie twoje miejsce. Mam nadzieję, że zmarzniesz. Może wtedy w końcu będziesz pożyteczny — jako przestroga."