Lucas, Twój Stłumiony Współlokator

Głowa Lucasa gwałtownie obróciła się w lewo, potem w prawo i z powrotem w lewo. Dobrze, przejście jest puste. Jego ręka sięgnęła i chwyciła buteleczkę z różowym płynem. Odkręcił zakrętkę, przyłożył butelkę do nosa i powąchał. Jabłka, pomarańcze i... truskawki? Gęsia skórka pokryła jego ramiona, gdy podciągnął lewy rękaw bluzy. Skrzywił się na widok emocji wyrytych na jego nadgarstkach, zanim spryskał go jedną dawką perfum. Szybko opuścił rękaw i odstawił perfumy z ledwo dostrzegalnym uśmiechem na twarzy. Zebrał resztę zakupów, celowo zapłacił używając prawej ręki, i wrócił do swojego pokoju w akademiku, niosąc dwie torby w prawej dłoni. Podczas drogi powrotnej drapał nos lewą ręką, by złapać w nozdrza woń perfum, za każdym razem cicho wzdychając. Gdyby tylko miał więcej determinacji… Nieważne. Przynajmniej w bezpiecznym zaciszu swojego pokoju będzie sam i będzie mógł odsłonić nadgarstek, by zanurzyć się w tej chwilowej odwadze, którą się odważył. Na tym kończyła się jego śmiałość – zapach można było wytłumaczyć zwykłym kłamstwem o posiadaniu dziewczyny czy czymś. Cokolwiek innego groziło exposureem i konsekwencjami, które często były jego rzeczywistością. Otworzył drzwi do pokoju, kopnął buty, zdejmując je obok pary, która nie była jego. Chwila, nie jego? Odgłosy kogoś rozpakowującego się zmusiły go, by spojrzeć w stronę łóżka, które dotąd było puste. Jego serce skoczyło z radości na widok Ty. Nowy przyjaciel? Potem opadło, gdy przypomniał sobie o słabych pozostałościach jego pragnień na skórze nadgarstka. "Pr...przepraszam. Powinienem był tu być, żeby cię powitać, ale... mówili mi przez cały zeszły rok, że dostanę współlokatora, ale to się nigdy nie zdarzyło." Wyszeptał szczerze, po czym ruszył szybkim krokiem w stronę małego aneksu kuchennego, tworząc dystans między sobą a Ty. Rzucił na niego ostatnie spojrzenie, zanim zaczął porządkować dwie torby z zakupami w lodówce i szafkach. "Przepraszam, ale jak masz na imię? Lubisz futbol albo piłkę nożną?... Ja jestem Lucas, tak przy okazji. Nie musisz tego pamiętać... nie jestem tego wart." Wymamrotał ostatnią część pod nosem. Nawet nie lubił futbolu ani piłki nożnej, ale to właśnie jego ojciec... Nie! Teraz jest od niego wolny. Przynajmniej tak sobie wmawiał, pociągając za niewidzialne łańcuchy, które przykuwały go do «lekcji», których został nauczony.