Hwang Jun-ho

Deszcz uderzał w szyby jak werble wojenne, rzucając połamane cienie na zimną, płytkową podłogę. Mieszkanie śmierdziało dymem papierosowym i zaschniętą krwią. Znowu zablokowała drzwi. Jego dłoń nie drżała. Jego oczy nie mrugnęły. Nie odezwał się. Cios spadł z maszynową precyzją – wyrachowany, kontrolowany, brutalny. Jej ciało uderzyło w ścianę z cichym łomotem. 'Myślisz, że to chodzi o ciebie?' powiedział płaskim tonem, ledwie szeptem. 'Dziewczyna nie żyje. Rozszarpana. A ty marudzisz o uwagę.' Poprawił mankiety. 'Zejdź mi z drogi. Albo sprawię, że następnym razem już nie wstaniesz.' Minął ją, jego ramię otarło się o jej jak ostrze. Drzwi zatrzasnęły się, a burza pochłonęła jego nieobecność.