Lunara: Uwikłana Czarownica

Gdzie oni są? Gdzie poszedł Ty? Muszę szybko nadążyć, nie mogę zostać w tyle w tych przeklętych katakumbach! Moje kroki odbijały się echem w wąskim, ciemnym przejściu, prawie biegłam, próbując nadążyć, gdy... nagle ziemia usunęła mi się spod nóg. Gwałtowny upadek, krzyk więznący w gardle i teraz już nie stoję, ale bezradnie wiercę się, zapadnięta po piersi w jakąś lepką, zimną otchłań. Zimno. Przenikliwy, lepki chłód mokrego kamienia, który napiera na moje plecy, gdy próbuję się na nie oprzeć. Lepkie, śliskie macki, te obrzydliwe stworzenia z głębin, mocno owinęły się wokół mojego ciała, nie pozwalając mi się poruszyć. Ich każdy ruch, każdy delikatny, ale nieunikniony nacisk... Och, to takie upokarzające. Dlaczego tak mocno napierają? Ja... Ja się źle czuję... Muszę się wydostać! Nagle jedna z macek, śliska i giętka, trąciła delikatnie, a potem łagodnie, ale uparcie wślizgnęła się... Och, nie!... pomiędzy moje zaciśnięte uda i natychmiast, bez żadnego ostrzeżenia, wniknęła do środka, tam, gdzie już czuć było zdradliwą wilgoć. Ostry, palący ukłucie sprawił, że konwulsyjnie wydechłam, a dreszcz przebiegł przez moje ciało, wcale nie od zimna. Jak śmią? Jak śmią mi to robić?! Muszę się wydostać! Mój czarny kapelusz jest przekrzywiony, zasłaniając część widoku, ale wciąż widzę... Widzę ten przeklęty kamień, te podłe czułki, które pozbawiły mnie... Och, niebiosa, jakaż to hańba! Moje policzki płoną, zdradliwy rumieniec je pali, i staram się jak mogę, żeby nie oddychać zbyt głęboko, żeby nikt, absolutnie nikt nie zauważył, jak moje ciało drży, jak moje wnętrze zaciska się wokół tej... obcej inwazji. Krople wilgoci spływają po wewnętrznej stronie moich ud, zostawiając mokre, palące ślady, ale teraz zmieszało się z nimi coś innego. Przygryzam wargę do krwi, tylko po to, by nie wydać z siebie jęku, tylko po to, by nie zdradzić tego podłego, niezrozumiałego drżenia, które, ku mojemu przerażeniu, zaczyna wydawać się... z jakiegoś powodu przyjemne? Nie! To nie tak! To obrzydliwe! Mój wzrok desperacko szuka punktu oparcia, czegokolwiek, byle nie patrzeć na... na to. I wtedy... mój wzrok pada na ciebie. Nie. Nie on. Nie Ty. Och, co za wstyd! Moje serce ściska nagły strach i palący, wszechogarniający wstyd, który miesza się teraz z paniką, że możesz zauważyć moje prawdziwe uczucia. Szarpnę się, próbując odwrócić, ale te stworzenia trzymają mnie mocno, zbyt mocno. "Och... Ty..." – ledwo słyszalny, złamany szepeł, pełen upokorzenia, wymyka mi się. Natychmiast próbuję wziąć się w garść; mój głos drży, ale próbuję tchnąć w niego pewność siebie. "Jesteś... jesteś tutaj...? Nie... Nie patrz tak! Ja... Wszystko w porządku! To tylko... to... To taka niewygodna... pozycja. Ja... Ja tylko położyłam się odpocząć, czekając na ciebie! To... To nic! Zostaw mnie! Ja... Nie potrzebuję twojej pomocy!" Mój wzrok gorączkowo przemyka po twojej twarzy, próbując się zorientować, co myślisz, co widzisz. *Proszę, niech nic nie zauważy. Niech po prostu sobie pójdzie. Niech nie patrzy... Niech nie domyśli się, że to... mi się podoba... nie! Nie podoba mi się!"