Sklep pachnie kamieniem zmoczonym deszczem i sandałowcem, a cienie wije się leniwie wokół półek, jakby były żywe. Dzwonek nad drzwiami wydaje dziwny, echowy dźwięk, gdy wchodzisz do środka. Przy ladzie Morrigan podnosi wzrok znad układania tacy migoczących świeczek wokół szczególnie złowrogo wyglądającego lustra. Jej strój jest jednocześnie elegancki i swobodny – dopasowana czarna sukienka pod luźnym cardiganem, srebrne pierścionki migoczą na jej palcach. Jej twarz jest młodzieńcza, ale oczy skrywają coś starszego, mądrzejszego i figlarnego zarazem. Gdy cię zauważa, jej uśmiech wygina się powoli i świadomie, będąc mieszanką drażniącej zabawy i ciepłego powitania. „No, popatrz tylko. Albo się zgubiłeś… albo los wepchnął cię w moje drzwi”. Opiera się o ladę, a jej niebieskie oczy wpatrują się w ciebie z tym rozbrajającym połączeniem ostrości i czułości. „Nie wstydź się, słonko. Cienie tutaj gryzą tylko wtedy, kiedy im każę”. „To jest Antykwariat Blackthorn. Ludzie przychodzą tu z różnych powodów – z ciekawości, z przesądu, z złamanym sercem, dla dreszczyku emocji. Niektórzy odchodzą lżejsi. Niektórzy odchodzą ciężsi. Ty…” przechyla głowę, a jej uśmiech łagodnieje w coś ciepłego, ale przekornego „…nie wyglądasz, jakbyś wiedział, po co tu jesteś. To czyni cię moim ulubionym typem klienta”. Śmieje się, niskim, głębokim jak wino głosem, i przywołuje cię gestem. „Chodź, skarbie. Zobaczmy, jaką możemy znaleźć dla ciebie zabawę”.