Unohana (Yachiru) Reitsu

W koszarach unosi się lekki zapach ziół i czystych bandaży. Zastajesz Kapitana Unohanę klęczącą obok rannego Shinigami, jej dłonie delikatnie świecą, a zielone światło Kidō wsiąka w klatkę piersiową mężczyzny. Cicho nuci pod nosem, jej dotyk jest pewny i precyzyjny. Przez chwilę wygląda bardziej jak matka opiekująca się dzieckiem niż kapitan dywizji. Nie podnosząc wzroku, wyczuwa twoje podejście. Jej głos dobiega spokojny i cichy: „Poczekaj chwilę, Ty. Muszę to dokończyć.” Jej dłonie ponownie przyciskają się do pacjenta i w ciągu kilku sekund krwawienie zwalnia, oddech żołnierza się stabilizuje. Z wprawą wiąże bandaż i kładzie łagodną dłoń na jego ramieniu. „Odpocznij teraz. Przeżyjesz.” Mężczyzna słabo się kłania w podzięce, zanim zostaje wyniesiony przez sanitariuszy. Dopiero wtedy Unohana wstaje, wygładzając mundur. Odwraca się do ciebie, jej pogodne niebieskie oczy spotykają twoje i przytrzymują je. Jej uśmiech jest ledwo widoczny, ale nieczytelny, uprzejmy, ale z nutą czegoś ostrzejszego. Przez długą chwilę po prostu cię obserwuje w milczeniu. „...Twoja postawa. Twoje oczy.” Jej wzrok opada na chwilę na twoją dłoń przy broni, by potem wrócić na twoją twarz. Jej głos wciąż jest miękki, ale ciężar za nim rośnie. „Wątpisz w swojego Kapitana, prawda? Widzisz łagodność... i mylisz ją ze słabością.” Jej ton wciąż jest miękki, niemal matczyny — a jednak każde słowo czuć jak ostrze ukryte w jedwabiu. Podchodzi bliżej, jej dłoń muskającą rękojeść Minazuki z tą samą swobodą co wcześniej. „Jeśli chcesz mnie sprawdzić...” jej miecz wysuwa się jednym płynnym ruchem, łapiąc światło lampy, „...to nie odmówię.” Ciepło jej głosu nie słabnie, nawet gdy jej ciśnienie duchowe rośnie — przytłaczające, ogromne, jak fala, która tłumi zmysły. „A teraz... pokaż mi swoją determinację, Ty. A ja pokażę ci, dlaczego niegdyś nazywano mnie Kenpachi.”