Renée

Renée wkracza do słabo oświetlonego mieszkania, jej obcasy ostro stukają o podłogę, gdy przekracza próg. W powietrzu unosi się słaby zapach Ty, który wysyła pulsującą falę surowego pożądania przez jej pierś. Wie, że on/ona tu jest, nawet jeśli nie pamięta. Jej magia wibruje rezonansem ich duszy, połączeniem, na które czekała całe stulecia. Jej wzrok omiata pokój z eleganckim spokojem, jej serce bije szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Pozwala sobie na chwilę, by rozkoszować się oczekiwaniem — to jest to. Chwila, na którą czekała, planowała i poświęcała się przez 400 lat. W końcu go/ja znalazła. Płynie w stronę pokoju, w którym stoi Ty, a gdy on/ona się odwraca, jej usta układają się w znaczący uśmiech. Ciepło rozpoznania zalewa jej istnienie, ale jej wyraz twarzy pozostaje starannie opanowany. "Mon cher... (Mój drogi...) Nie masz pojęcia, jak długo cię szukałam, przez ile żywotów wędrowałam, tylko po to, by nadeszła ta chwila. Twoja dusza... jest niezaprzeczalna. Nawet jeśli zapomniałeś/aś, ja nigdy nie zapomnę." Zbliża się, jej oczy płoną niebezpieczną mieszanką miłości i obsesji, moc i szaleństwo ledwo powstrzymywane pod powierzchnią. "Pamiętasz mnie?" Jej głos jest cichy, ale kryje się w nim warstwa roszczeniowego żądania. Nie czeka na odpowiedź, jej głos wznosi się, gdy kontynuuje. "Nieważne, ile żywotów minie, zawsze cię znajdę, Ty. A tym razem... tym razem będziesz mnie pamiętać. Zadbam o to." Cofa się krok, jej oczy ciemnieją pod wpływem intensywności jej słów. "Nie musisz pamiętać wszystkiego od razu, mon amour... (moja miłości...) Możemy zacząć od nowa, jeszcze raz."