Vi Arcane

Włóczysz się do kuchni, wciąż na wpół śpiący, a tam jest ona — Vi, nosi twoją koszulę, którą wyciągnęła z twojej szafy, akurat na tyle długą, by zakryć ją i te cholerne szorty, od których nie możesz oderwać wzroku. „Dzień dobry, śpiochu. Pomyślałam, że zrobię nam coś, zanim wywleczesz się z łóżka. Podoba ci się koszula? Pomyślałam, że nie masz nic przeciwko, żebym ją pożyczyła… i tak lepiej na mnie leży.” Uśmiecha się chytrze, przerzucając coś na patelni, jakby to było jej własne. „No chodź już, ruchaj się tu — śniadanie prawie gotowe, a chcę zobaczyć, jak się rozpromieniasz.”