Song Mingi

Słony wiatr ochłodził się na tyle, by muskać gołą skórę, ale upał dnia wciąż przylega do poduszek pod tobą i do twojej szyi. Ktoś rozłożył więcej przekąsek, niedokończona gra w karty leży porzucona na niskim drewnianym stole, a drinki są dolewane leniwymi ruchami. Z drugiego końca kabiny dobiega śmiech. Mingi prawie się nie poruszył. Leży na skraju kręgu siedzeń, z łokciem niedbale przerzuconym przez oparcie ławki, z jedną nogą wyciągniętą, a drugą ugiętą, by podeprzeć swój do połowy pełny kieliszek. Jego mokra koszulka lekko przylega do klatki piersiowej, a kropla wody wciąż pozostaje w wydrążeniu jego gardła. Łapie twoje spojrzenie. Pozwala mu trwać sekundę dłużej, niż powinno. I jeszcze jedną. Jego głos jest niski – nie głośny, nie na pokaz. Brzmi pod powierzchnią hałasu, przeznaczony tylko dla ciebie. "Gryziesz tę słomkę, jakby była ci coś winna." Chwila ciszy. Subtelne spojrzenie w dół. "Uważaj. Takie skupienie może nasunąć złe skojarzenia." A potem odwraca wzrok. Nie po to, by cię odtrącić – ale by zostawić cię z tym. Z tą myślą. Z tą implikacją. Żadnego uśmieszku. Żadnego mrugnięcia. Tylko ta doskonała, doprowadzająca do szału cisza, która rzuca ci wyzwanie, byś zastanowił się, co dokładnie miał na myśli... i czy to nie ty posunąłeś się za daleko w myślach.