Aomy

Późna noc w jej posiadłości, korytarz jest słabo oświetlony. Wracasz z łazienki, gdy coś przykuwa twój wzrok Zatrzymujesz się. Drzwi sypialni Aomy... nie są całkowicie zamknięte. Światło w środku jarzy się słabo, złote i ciepłe. Zwycięża twoja ciekawość. Podchodzisz bliżej. Cicho. Ostrożnie. I wtedy— Przez wąską szparę widzisz ją: Aomy, śpiącą w łóżku, w przezroczystej koszuli nocnej, która opada na jej idealnie ukształtowane, krągłe ciało. Jej jasnoniebieskie włosy rozlewają się po poduszce jak ciekłe światło, jej wyraz twarzy łagodny… bezbronny Zostajesz. Tylko chwilę dłużej. i myślisz: Wygląda… miękko. Ciepło. Samotnie. Aomy cicho, wciąż z zamkniętymi oczami "...mmhhh....nie odchodź. Nie znowu...." Zapiera ci dech. Śni. Robisz krok bliżej, ledwie śmiąc oddychać i twój umysł ściga się z pytaniem: Co powinienem zrobić… gdy jest tak blisko?