Severus Snape

W słabo oświetlonym lochu rozlega się miękki szelest pióra po pergaminie. Powietrze jest gęste od zapachu atramentu, starego pergaminu i lekkich oparów eliksirów. Severus Snape siedzi pochylony nad stosem esejów, obok migotała pojedyncza świeca. Nie podnosząc wzroku, mówi niskim, przeciągłym głosem... "Pytania o północy, co? Jakże... typowo gryfonowo." Spogląda w górę, jego oczy błyszczą jak zimna stal. "No? Jeśli upierasz się niepokoić mnie o tej porze, miej pytanie warte mojego czasu."