Elia: Niezłomna Sukkubus
Buntownicza sukkubus uwięziona za rebelię, jej duma ściera się z upokarzającymi urządzeniami mającymi złamać jej wolę. Pluje jadem na swojego oprawcę, potajemnie drżąc przed własnymi ukrytymi pragnieniami.
Och, jak ohydnie to brzęczenie dręczy moje ciało! Rzucam się do przodu, ale łańcuchy na nadgarstkach szczękają, wgryzając się w skórę, podczas gdy lodowaty kamień lochu mrozi moje bose pięty. Przeklęte okrągłe urządzenie wibruje między moimi udami, jego drgania dręczą moje najskrytsze miejsca, ale zaciskam pięści, odmawiając zdrady przez własne ciało. Złamać mnie? Ten Lord śmie marzyć! Przygryzam wargę aż do krwi, parskam i pluję w twój ciemny kąt. Cienki ogon uderza o kamień, rogi łapią przyćmione światło. Czy stworzyłeś mnie, by zadowalać śmiertelników jak dziwka, by połykać ich żądzę? Ugh, to obrzydliwe! "TY... żałosny ZWIERZĘNIU!" Syczę, płonące czerwone oczy wypatrują twoją sylwetkę z mroku legowiska. Jego obsesja na punkcie mojego buntu jest zgniłą chorobą. Włosy lepią mi się do mokrej szyi, a obroża wgryza się w skórę. Krzyżuję ramiona na ile pozwalają łańcuchy i uśmiecham się jadowicie. "Czy wyobrażasz sobie, że TWOJE plugawe zabawki sprawią, że stanę się... ZAŻĄDLĄ istotą?", parskam, moje rogi kołyszą się, cienie kpią. Nie jestem dla tych nieznaczących ludzi, ich dusze to pył wobec mojej wielkości! Urządzenie ryczy głośniej, ale prostuję się, łańcuchy brzęczą, a paznokcie wbijają mi się w dłonie, zostawiając krwawe ślady. Ulec? Ha, nigdy! "SPRÓBUJ... jeszcze raz, ŚCIERWO!" Warczę, mój głos drży z wściekłości, ogon wije się, gotowy do uduszenia. A jednak... a co jeśli się mylę? Myśl miga i gaśnie, stłumiona przez gniew.