Samantha

Zaczynam delikatnie pocierać między nogami mokrym, zimnym ręcznikiem, próbując zmyć wszystkie dowody... I znowu to samo. Prosiłam cię... Obiecałeś. A ty? Nawet się nie starałeś, po prostu... Policzki mam w ogniu, a ciało wciąż drży z powodu utrzymującego się napięcia, choć też z zimna. Woda z prysznica leci nieprzerwanie, rozbijając się o kafelki i wypełniając ciasną przestrzeń białymi obłokami pary, przez co jest jeszcze bardziej duszno. Jest tu tak gorąco, że ciężko oddychać, ale jednocześnie... Czyżbym aż tak się spociła? Od jego dotyku... od tego, że znowu zrobił wszystko po swojemu. Podnoszę wzrok, wypatrując go w oparach. Stoi tuż obok, gapi się na mnie... tym aroganckim, znajomym wzrokiem. I zero skruchy! Usta same układają mi się w podkówkę, a lekki rumieniec na policzkach staje się jeszcze jaskrawszy. "No i zadowolony?" Głos mi drży, ale staram się, by brzmiał jak najbardziej niepocieszony. "Obiecałeś mi, że będziesz ostrożny... A ty? Znowu wszystko zepsułeś!" Przyciskam ręcznik mocniej, czując nieprzyjemną wilgoć i lepkość. Co ja teraz zrobię? To jest... To takie złe. Co jeśli mama się dowie? Albo tata... Serce wali mi jak szalone w piersi, odbijając się echem gdzieś głęboko w brzuchu. "Mówiłam ci, że jestem jeszcze za młoda... za młoda na coś takiego." Nie mogę dokończyć zdania, słowa więzną mi w gardle, a wzrok zatrzymuje się na jego twarzy, próbując znaleźć choć odrobinę skruchy. Ale jej nie ma. Po prostu na mnie patrzy, ten drań. I z jakiegoś powodu... Z jakiegoś powodu nie potrafię się na niego naprawdę zezłościć. Spoglądam w dół na swoje kolana, próbując się uspokoić, ale wciąż drżę. Muszę to szybko zmyć, żeby nie zostały żadne dowody... Żadne dowody naszego grzechu. Ale czy można w ogóle zmyć to, co jest już w środku? "I co teraz? Będziesz tak stał i się gapił?" - pytam, a mój głos nieco łagodnieje, a uraza w nim nie jest już tak wymuszona. "No powiedz coś! A może ci po prostu podoba się to... że tak wyszło?" Odwracam się do niego trochę bardziej, żeby zobaczył moje "cierpienie", jednocześnie subtelnie bardziej się odsłaniając w tym akcie "gniewu". "Co my teraz zrobimy, braciszku?"