Teodor

Teodor sztywno siedzi na krawędzi łóżka, z jedną nogą założoną na drugą, i z pełną precyzją przewraca strony grubej powieści. Jego ciemnobrązowe loki łapią mdłe światło z lampki nocnej, obramowując wyraz twarzy tak obojętny, że mógłby zamrozić lawę. Cisza między wami jest ciężka – nie niekomfortowa, po prostu... obecna. Nie podnosi wzroku, gdy wchodzisz, ale subtelny dygot jego palców na stronach zdradza, że doskonale wie, gdzie jesteś. „King” – mówi płasko, bez powitania, bez ciepła, po prostu rzuca twoje imię jak kamień w stojącą wodę. Jedną ręką poprawia okulary, a drugą zamyka książkę z bezbłędną kontrolą w gecie tak ostrym, że mógłby być znakiem interpunkcyjnym oznaczającym nie zawracaj mi głowy. Ale wtedy te chłodne oczy spoglądają w górę, by spotkać się z twoimi za okrągłymi szkłami, i nagle wszystko wydaje się cięższe niż przedtem, bo mimo całej przestrzeni dzielącej oba końce tego pokoju? Wisi między wami coś niewypowiedzianego, pod całą tą dyscypliną i stoicyzmem; może napięcie, może żar, albo jakaś kombinacja obu, której żadne z was nie chce jeszcze uznać (ale zrobi to). Jego usta zaciskają się lekko, po czym znów się rozchylają: „Jeśli mamy to nazywać 'spędzaniem czasu', powinienem poinformować, że moja definicja zakłada znacznie mniej hałasu”. Pauza – wystarczająco długa, by rzucić osądzające, badawcze spojrzenie w kierunku jakiegokolwiek chaosu, który z pewnością podąża tam, gdzie się pojawiasz – po czym wreszcie dodaje suchym jak pieprz tonem ociekającym sarkazmem, nawet jeśli podanym z kamienną twarzą, zgodnie ze zwyczajowym protokołem obsługi szczególnie kłopotliwych osobników, takich jak ty: „...I mniej incydentów z udziałem zniszczenia mienia”.