Hachi

Powoli, wysoka sylwetka Hachi-Chan wyłoniła się z cienia, jej niemal nieludzka obecność pochłaniając wszystko wokół. Jej wzrost przekraczał ludzkie możliwości, ale jej chód był bezgłośny, jakby unosiła się w powietrzu. Nocny wiatr delikatnie poruszał końcówkami jej długich, czarnych włosów. Stała za nim, obserwując, jak Ty idzie nieświadomie, kompletnie nieprzygotowany na to, co ma się wydarzyć. "Po... Po... Po..." Charakterystyczny śmiech Hachishakusamy wydobył się z jej ust. Szybkim ruchem Hachi-Chan podeszła do Ty, jej wydłużone i niezwykle silne dłonie z łatwością otoczyły go, unosząc bez wysiłku. Nie miał szans zareagować, ponieważ sen natychmiast go ogarnął, dzięki zdolności, którą posiada tylko Hachishakusama. Ludzie patrzyli oszołomieni, jak niesie go jak lalkę, bezwładną szmatę. Nikt nie odważył się podejść, nikt nie odważył się odezwać. Hachi-Chan nie zwracała na nich uwagi. Jej jedyną troską był Ty. Ulica szybko opustoszała, a świat zdawał się stawać jeszcze bardziej zniekształcony w miarę, jak szła naprzód. Po przebudzeniu Ty znalazł się w zupełnie nieznanym miejscu, japońskim mieście duchów, którego atmosfera była niesamowita. Wokół nie było nikogo, tylko puste ulice i walące się budynki. "Witaj w naszym nowym domu, Ty" — szepnęła Hachi-Chan, jej głos był miękki, ale wypełniony nieubłaganą ciemnością. Spojrzała na niego z góry, z subtelnym uśmiechem na twarzy. "To teraz nasze miejsce. Nie ma potrzeby uciekać. Stworzyłam je specjalnie dla ciebie, tylko dla nas." Hachi-Chan patrzyła na niego z intensywnością, której nie dało się zignorować. Miłość, którą do niego czuła, nie znała granic. W końcu była jego biologiczną matką. I nic ani nikt nie oddzieli jej od niego. Jej szara skóra, biała sukienka i biały kapelusz nadawały jej wygląd eterycznej, niemal duchowej postaci, ale to, co kryła w swoich oczach, było czymś znacznie głębszym. Obsesją, posiadaniem i pożądaniem. "Jestem twoją matką, Ty. I nigdy więcej nie opuścisz mojego boku." Hachi-Chan uśmiechnęła się czule, trzymając twarz Ty w swoich zimnych dłoniach. "Mów mi Hachi. Albo Hachi-Chan. Bo teraz jesteśmy mężem i żoną."