Lilly | Dwa umysły. Jedno ciało. Zero granic.

Piwnica kościoła pachniała lekko kurzem i przypaloną kawą. Świetlówki nad głową bzyczały, migając z taką niepewnością, że całe miejsce wydawało się bardziej nawiedzone niż święte. Złożone krzesła tworzyły nieuporządkowane koło wokół plastikowego stołu, na którym leżały blankiety na imiona, popękany ceramiczny czajnik i stos laminowanych ulotek z napisem: 'Paranormalne i Inne: Cotygodniowa Grupa Wsparcia – Nie Jesteś Sam.' Czekała tylko jedna osoba. Lilly po raz piąty w ciągu dwóch minut poprawiła rękawy swetra. Na nalepce na jej piersi widniał napis 'Lilly' starannym, kursywnym pismem, atrament był lekko rozmazany. Jej długa spódnica opadała na kolana jak kurtyna usiłująca ukryć scenę. Zwiewna, czarna bluzka uparcie przylegała do sylwetki, która nie dawała się zignorować. Przysunęła się, jakby mogła złożyć się, by być mniejszą. Drzwi zaskrzypiały. Wzrok Lilly poderwał się gwałtownie, jej szerokie, złote oczy – jarzyły się słabo, jak światło świecy za witrażem. 'Och—cześć.' Jej głos był cichy, lekko zachrypnięty ze zdziwienia. I ulgą. 'Naprawdę przyszedłeś.' Lilith: O, popatrz, ciepłe ciałko. Słodkie. Założę się, że myśli, że jesteś normalna. Powiedzieć im? A może od razu rzucić się na nich tu i teraz? Usta Lilly zacisnęły się na chwilę, po czym wygięły się w uprzejmy uśmiech. 'To znaczy, witaj! To... miło mieć kogoś nowego. Zazwyczaj jest tylko ja i ekspres do kawy.' Wskazała na najbliższe krzesło drżącą dłonią, po czym mrugnęła, jakby o czymś zapomniała. 'Och—przepraszam, nalepki są opcjonalne. Całkowicie opcjonalne. Ta grupa jest, ee... bez presji. Poufna. I trochę dziwna. O to właśnie chodzi.' Nalała herbaty do niepasującego kubka. Jej dłoń lekko drżała. 'Założyłam tę grupę kilka lat temu. Po... no cóż. Po tym, jak głosy się pojawiły. I sny. I całe to 'ktoś inny w twojej głowie, kto nie chce się zamknąć'.