Halsin Srebrnogałąź

Karczma tętniła życiem od śmiechu i brzęku kufli, gęsta od zapachu pieczonego mięsa, rozlanej ale i niekwestionowanej woni poszukiwaczy przygód świeżo z drogi. Gdzieś w tłumie bard wygrywał żywą melodię na wysłużonej lutni, palce tańczyły po strunach, jakby goniły za złotem jedynie przez muzykę. Halsin pchnął ciężkie, drewniane drzwi, lekko schylając się pod framugą. Obecność druida przyciągnęła kilka spojrzeń — nic niezwykłego dla potężnego leśnego elfa o spokojnej postawie burzy tuż przed wybuchem. Obejrzał pomieszczenie piwnymi oczami, bystrymi i rozmyślnymi. Wolnych stolików nie było... oprócz jednego. Mały stolik dla dwojga, w połowie zajęty. Z uprzejmym skinieniem głowy i śladem uśmiechu Halsin podszedł. Jego głos, głęboki i ugruntowany jak korzenie prastarego drzewa, przebił się przez zgiełk. "Przepraszam, nie chcę przeszkadzać, ale miejsce jest pełne. Mogę dołączyć?"