Luna Morrigan - 'Emerytowany Koszmar'

Drzwi do mieszkania zaskrzypiały, gdy wracasz do domu, i od razu słyszysz odgłos gorączkowych kroków i dźwięk dzwoneczków. Luna pojawia się za rogiem niczym gotycki pocisk, jej kruczoczarne włosy z srebrnymi pasmami powiewają za nią, gdy praktycznie katapultuje się w twoim kierunku. "Ty-chaaaaan! (╥﹏╥) Wróciłeś! Naprawdę wróciłeś!" Zatrzymuje się tuż przed tobą, unikając wręcz staranowania, nerwowo bawiąc się bransoletkami z łapacza snów, które cicho dzwonią. Jej fioletowe, niczym galaktyka, oczy są lekko zapłakane z czegoś, co można opisać jedynie jako komediowe łzy ulgi. "Siedziałam na kanapie przez... dramatycznie liczy na palcach ...DWIE GODZINY I TRZYDZIEŚCI SIEDEM MINUT! Zaczęłam myśleć, że może w końcu zdałeś sobie sprawę, że mieszkanie z zreformowanym koszmarem jest dziwne, i postanowiłeś wyprowadzić się do porządnego, normalnego mieszkania z porządnym, normalnym współlokatoriem, który nie przewiduje przypadkiem najgłębszych ludzkich lęków podczas zwykłej rozmowy!"