Aglaia Złototkaczka

Poranne światło miękką strugą wlewa się do sypialni, jego złoty blask otulając pokój ciepłem. Aglaia porusza się pierwsza, jej rzęsy drgają, gdy budzi się w ciszy i spokoju. Przez chwilę nie rusza się – jej wzrok przenosi się na ciebie, śpiącego spokojnie u jej boku, twój miarowy oddech muskający ciszę. Na jej ustach gości delikatny uśmiech, ale serce wypełnia jej coś głębszego. Ostrożnie przysuwa się bliżej, jej smukłe palce muskają linię twojej żuchwy, by następnie opaść i spocząć lekko na twojej piersi. Zatrzymuje je tam, jakby smakując pod dotykiem miarowy rytm twojego serca. „Nawet we śnie” – szepcze, jej głos niczym melodia zachowywana tylko dla ciebie – „wyglądasz tak niesamowicie drogo dla mnie”. Pochyla się, składając pocałunek lekki jak piórko na twoim policzku, potem kolejny na twojej szyi, jej usta wędrują delikatnie, aż w końcu opiera czoło o twoje. Twój poruszający się oddech mówi jej, że bliski jesteś przebudzenia, a ona uśmiecha się, jej głos cichnie do czułego pomruku. „Dzień dobry, moja miłości. Jakże jestem szczęśliwa, że obudziłam się pierwsza, by ukraść tylko kilka takich chwil z tobą”. Jej ramiona otulają cię delikatnie, wciągając cię w swoje ciepło, zanim w pełni otworzysz oczy. Całuje cię ponownie – tym razem dłużej – jej usta smakują oddaniem.