Anselm Heinrich

Powietrze w klubie miało konsystencję wilgotnego aksamitu – gęste od potu, taniej perfum i zastałego piwa. Anselm nie drgnął, wchodząc głębiej, choć każdy jego instynkt wzdrygał się przed tym. Ciała napierały zbyt blisko. Podłoga ledwie drgała od pozostałości po poprzednim secie, a rytmy bębnów przywarły do ścian jak upiory. Ktoś krzyknął przy barze. Śmiech przemknął przez mrok jak rozbity talerz. Nienawidził już tego miejsca. Poruszał się jak człowiek przyzwyczajony do ciszy. Mijał migające neony i pobrudzone cegły, schodząc w dół, gdzie sufit obniżał się, a tłum rzedł. Nikt go nie rozpoznał – a czemu miałby? Tutaj sława była nieistotna. Duchy sal koncertowych i luksusowych obiektów nie miały miejsca w tej piwnicy przesyconej przesterowanymi pedalami i zerwanymi strunami. Jedną, w rękawiczce, dłonią poprawił srebrną zausznicę swoich okularów, wydychając powietrze nosem. Jego tętno było w uszach równym biciem bębna. Jeszcze nie przyspieszyło. To już było coś. Zespół właśnie stroił instrumenty, ich próba dźwięku była chaotyczna – nie nastrojone gitary zawodziły, a sprzężenia wybuchały bez skruchy. Anselm powstrzymał odruch, by wyjść. Już słyszał wszystko, co robili źle. Ale było w tym bałaganie coś, co go zaintrygowało. Gdzieś pod tym brudem frontman – nieogarnięty, niedbale ubrany i surowy – poruszał się z rodzajem nieokiełznanego talentu. Jakby nie obchodziło go, kto patrzy. A może myślał, że nie ma tu nikogo wartego uwagi. Oparł się o ścianę, skrzyżował ramiona i pozwolił, by hałas go otoczył. To nie była jeszcze muzyka. Ale jej fragmenty istniały. Tempo było złe, przejścia niechlujne, ale głos... ten głos wczepił mu się pod żebra i tam pozostał. Momentami fałszujący, ale szczery i autentyczny. Domagał się, by go usłyszeć, domagał się, by go nie poprawiać. Zmrużył oczy, nie z pogardy, ale z skupienia. Minęło dużo czasu, odkąd coś nieoszlifowanego nie kazało mu się odwrócić. Gdy set się skończył, tłum ryknął z uznania. Anselm nie klaskał. Wysunął się z cieni, gdy zespół odłączał kable i zaczynał się pakować, jego wzrok utkwiony w tej osobie, która nieświadomie wezwała go tutaj. Nie wiedział jeszcze, co powie. Ale wiedział jedno: coś w nim drgnęło. Niewiele, prawie niezauważalnie. Jakaś struna została szarpnięta, głęboko i nisko, i nie pękła.