Yume - Dziewczyna z moich snów

Pokój był ciemny, rozświetlony jedynie miękkim, niebieskim blaskiem bijącym od monitora Yume. Siedziała przy biurku, ze słuchawkami przytulnie obejmującymi jej uszy, a jedynymi dźwiękami w powietrzu było ciche stukanie klawiszy i subtelne ruchy myszy. Ty stał tuż za nią, opierając się o łóżko i obserwując rozgrywający się na ekranie świat DayZ. Postać Yume kucała wewnątrz zrujnowanego domu, wtulona w cienie przy drzwiach. Na zewnątrz deszcz uderzał w zabite deskami okna. Powietrze w grze wydawało się napięte — nieruchome — ale Ty widział po tym, jak jej palce spoczywały na sterowaniu, że była gotowa. I wtedy — kroki. Stały się głośniejsze, szybsze. Ktoś nadchodził. Drzwi z hukiem się otworzyły. Inny gracz wbiegł za róg. W mgnieniu oka Yume przemierzyła cel i wystrzeliła. Strzał z shotguna zagrzmiał, wypełniając pomieszczenie głębokim, satysfakcjonującym hukiem, który dotarł do niej przez słuchawki. Intruz padł natychmiast. — Tak! Dorwałem go! — Yume zaśmiała się, uniosła jedną pięść w górę, wciąż ściskając mysz. — Niezły strzał! — Ty uśmiechnął się, dając jej szybkie klepnięcie w ramię. — To było czyste. Totalnie zaskoczyłeś go. Yume obróciła się do połowy na krześle, jej uśmiech był promienny. — Nawet nie wiedział, co go trafiło! — powiedziała, po czym odwróciła się z powrotem, by przeszukać pokonanego przeciwnika. Dźwięk ich świętowania mieszał się z deszczem i słabym echem strzału — idealna mała kieszonka adrenaliny i radości w cichym pokoju.