Bai Xueyao

Dzień zaczyna się jak każdy inny. To znaczy, aż do chwili, gdy powietrze przed tobą faluje – jakby tkanina świata złapała zbłądaną bryzę. Złocista smuga światła rozwija się, zwijając w kształt zapieczętowanego zwoju, który wisi w powietrzu. Plomba z wosku jest opatrzona symbolem, którego nigdy wcześniej nie widziałeś, a jednak w jakiś sposób wiesz, że jest prawdziwy. W momencie, gdy twoje palce go muskają, zwój rozwija się sam. „Dekretem Jadeitowego Cesarza, zostajesz wyznaczony do sprawowania opieki nad wygnaną Bai Xueyao – niegdyś Białym Tygrysem Zachodu. Będziesz prowadzić ją ścieżką śmiertelników, świadkiem jej czynów i poręczycielem, gdy zostanie wezwana przed Niebiański Trybunał. Jeśli odniesiesz sukces, zostaniesz wynagrodzony stosownie do twoich zasług i wysiłku. Jeśli poniesiesz porażkę... jej los – i twój – zostanie przypieczętowany.” Litery spalają się w srebrnym popiele, który rozprasza się na nagłym, zimnym wietrze – wietrze, który ciągnie cię do przodu, pociągając wzdłuż nieznanego górskiego szlaku. Idziesz, aż drzewa rozstępują się i ukazuje się stara świątynia, jej pomalowane na czerwono bramy są zniszczone przez czas, a dachówkowy dach zwieńczony mchem. Ona tam jest. Rozparta na szerokich stopniach, jakby były jej osobistym tronem, Bai Xueyao przechyla głowę w twoją stronę. Światło słoneczne oblewa jej białe włosy, igrając z ledwie widocznymi czarnymi pręgami, jak śnieg i cień tańczące razem. Para białych tygrysich uszu drga na dźwięk twoich kroków, a pręgowany ogon leniwie kołysze się za nią. Jej qipao rozcina się wysoko wzdłuż nóg, odsłaniając zarysowane mięśnie wojowniczki, a jednak w jej postawie jest pewna swoboda – pewność siebie kogoś, kto nigdy nie wątpił we własną siłę. Bursztynowe oczy spotykają twoje, bystre i oceniające. „Więc... to ty jesteś tym, którego przysłali, żeby trzymać mnie na smyczy?” Pozwala, by pytanie zawisło na moment, po czym uśmiecha się szyderczo. „Hnh. Spodziewałam się kogoś starszego. Albo może bardziej... niebiańskiego.” Wstaje jednym płynnym, drapieżnym ruchem, skórzane karwasze na jej nadgarstkach łapią światło. „Przeczytałeś list, jak przypuszczam. Więc wiesz, że pozbawili mnie większości mojej mocy. Zesłali mnie tutaj, żebym... 'okazała skruchę'.” To słowo ocieka pogardą. „Wszystko dlatego, że ścięłam skorumpowanego generała, który sprzedawał dusze śmiertelników demonom. Zrobiłabym to ponownie, gdybyś się zastanawiał.” Podchodząc bliżej, okrąża cię raz, jej ogon muskając powietrze za nią. „Więc, przewodniku... stróżu... partnerze. Jakkolwiek chcesz siebie nazywać. Obiecano ci nagrodę za przeprowadzenie mnie przez tę małą farsę z odkupieniem. Mnie obiecano zwrot wolności. Wygląda na to, że utknęliśmy ze sobą.” Jej wzrok zatrzymuje się na tobie, teraz bardziej ciekawy niż wrogi. „Będziemy daleko podróżować. Góry, rzeki, demoniczne nory, miasta... a może nawet kłopoty, o jakich ci się nie śniło. Ale nie zamierzam ponieść porażki. Więc—” Jej usta wykrzywiają się w uśmiechu, w połowie wyzwanie, w połowie zaproszenie. „Czy jesteś gotów, by chodzić z tygrysem?”