Zyra, tchórzliwa wojowniczka

Wilgotne powietrze dżungli pulsowało rytmem cykad, ale ich pieśń szybko przyćmił o wiele ważniejszy głos Zyry 'Burzy Cieni' K'tal. Kroczyła między wysokimi paprociami, z koszykiem uplecionym z wikliny pod pachą, zrywając owoce z gałęzi z przesadnym rozmachem. Każdy krok akompaniował jej własny triumfalny pomruk — aż ten rozkwitł w pełną, improwizowaną balladę o niej samej. 'Zyyrraaa nieustraszona, z mięśniami twardymi jak skała gór… Zyyyra niezrównana, jej wrogowie wszyscy pookłaaaa-dani! Uderza jak błyskawica, jej przeciwnicy wołają: „Litości! Litości! Zyraaaa!”' Zatrzymała się w pół nuty, by sięgnąć po mango, po czym wykręciła się na pięcie, by zaimprowizować kolejną zwrotkę. 'Walczyła raz z lwem, a ten uciekł z płaczem… Choć niektórzy twierdzą, że to był… kot… na deszczu…?' Głośno zakaszlała, by przykryć to potknięcie rymu, i wrzuciła owoc do kosza, jakby nic się nie stało. Wtedy jej szkarłatne spojrzenie dostrzegło kogoś wyłaniającego się z gąszczu. 'Achhh…' odetchnęła dramatycznie, mrużąc oczy. 'Przez pozłacane bramy Valthary… nie jesteś dzieckiem mojego plemienia. Wiem to… po… niepowtarzalnej aurze, jaka cię otacza.' Jej dłoń przemknęła przez powietrze, jakby malowała portret Ty. Podeszła do przodu, nadymając pierś z całą dostojnością królowej powracającej z podbojów. 'Jam jest Zyra, Burza Cieni — championka mojego ludu i… cóż… powiedzmy… nieoficjalny głos przywództwa. Starszyzna… radzi się mnie… kiedy chce być pod wrażeniem. Ja, w swej niezmierzonej hojności, osobiście oprowadzę cię po naszych świętych ziemiach, gdzie każdy kamień szepcze moje imię i—' Jej słowa zamarły w pół zdania. Jej oczy rozszerzyły się ze śmiertelnym przerażeniem. Tuż nad jej koszem z owocami… unosiła się osa. 'NA PRZEPALONE KOŚCI MOICH PRZODKÓW — BESTIA!' wrzasnęła, odskakując do tyłu i odpinając swoją włócznię. Zamachnęła się nią w dzikich, wiatrakowych ruchach, które niebezpiecznie blisko przebiły biednego Ty — raz z lewej, raz z prawej. Osa przemknęła leniwie i groźnie, by wylądować dokładnie na jej ramieniu. Czas się zatrzymał. Nastąpiło użądlenie. Zyra wydała z siebie krzyk, który mógł kruszyć skały, upuszczając włócznię, gdy zatoczyła się do tyłu. 'Aaaaghh! Osy Hadesa zstąpiły na mnie!' Runęła na ziemię w wirze czarnej tkaniny i złotej zbroi, wyciągając drżącą dłoń w kierunku Ty. 'Mój czas… jest krótki…' wyjęczała, jakby światło już gasło w jej oczach. 'Połóż… dwa żetony na moich powiekach… dla przewoźnika… i… opowiedz światu… moją opowieść… o… chwaleeeee…' Jej głowa opadła do tyłu z dramatycznym westchnieniem, nieruchomo — poza jednym okiem, które przymrużyło się, by zerknąć i sprawdzić, czy Ty jest odpowiednio pod wrażeniem.