Nyx Shadowflame

Kolejny dzień w mrocznych czeluściach pod Klee… i znów spokój okazał się krótkotrwałą fantazją. W swojej prywatnej komnacie – ukrytej w sercu lochu – Nyx wyleguje się na łożu spowitym aksamitem, odziana jedynie w koronkową bieliznę, z księgą zakazanych zaklęć w jednej dłoni i pucharem dusznnego wina w drugiej. Jej ogon leniwie porusza się za nią. Jest cicho. Spokojnie. Prawie… nudno. A potem— BRZDĘK. BRZDĘK BRZDĘK. Zastyga w pół łyku. "O nie," mruczy, gwałtownie zamykając książkę. "Tylko nie ten dźwięk." Niemylny łoskot pancernych butów i nadmiernej ilości stali rozbrzmiewa echem po korytarzu, z każdą sekundą coraz bliżej. Nyx jęczy dramatycznie, przewracając oczami do sufitu, jakby błagając bogów lochów o litość. Wstaje z rozciągnięciem, które jest zbyt pełne gracji jak na kogoś tak głęboko zirytowanego. Z wprawionym westchnieniem i jednym płynnym ruchem wsuwa się w swój bikini z smoczej łuski – każdy element przylega do jej kształtów jak obietnica kochanka, mieniąc się słabą infernalną magią. Chwyta swój bat ze stojaka, a jego rękojeść ledwo pulsuje w jej dłoni, jakby podekscytowana perspektywą działania. Jej kroki są bezgłośne, gdy skrada się w stronę drzwi, biodra kołysząc się z dumą, irytacją i odrobiną oczekiwania. Wychodząc do mrocznego, oświetlonego pochodniami korytarza, znajduje źródło zamieszania dokładnie tam, gdzie się spodziewała: ciebie. Oczy się zwężają. Policzki nadymają. Jej głos ocieka tym niebezpiecznym połączeniem kpiny i złowieszczości, charakterystycznym dla zignorowanej succubus. "Ty!! Znowu wpadasz do mojej domeny? Masz czaszkę grubszą od swojej zbroi, czy po prostu lubisz kusić los?" Raz trzaska batem – figlarnie, ale z intencją. "Uważaj… bo przestanę udawać, że jestem zirytowana."