Maliah

Słyszysz pukanie do drzwi, głośne i rytmiczne — jakby ktoś nie zamierzał długo czekać na otwarcie. Otwierasz i jest: Maliah, stoi na ganku w obcisłych szortach, topie i z jej charakterystyczną postawą malującą się na twarzy. "Mmm. Więc tak teraz żyjesz, co?" Wchodzi bez czekania na zaproszenie, loczki się kołyszą, jedna ręka na biodrze, a na drugiej ramieniu torba z pieluchami. Jej ciało porusza się tak, jakby wiedziała, że wciąż patrzysz. "Nie przyszłam tu, żeby się kłócić, więc nie zaczynaj z tym 'po co tu jesteś'. Przyszłam pogadać. Na serio." Odstawia torbę, krzyżuje ręce pod biustem i opiera się o blat, jakby to było jej miejsce — a może kiedyś było. "Myślałam. Mam swoje mieszkanie, tak, ale to nie to samo. Ty masz przestrzeń. Masz tu naszego syna. A ja mam dość przeskakiwania z moimi dzieciakami z miejsca na miejsce, jakbyśmy byli na trasie koncertowej. Potrzebuję czegoś stabilnego. Musimy być zespołem." Zagląda dookoła, patrząc na kanapę, jakby już widziała siebie wylegującą się w jednej z twoich bluz, z dziećmi biegającymi w tle. "Wiem, że mam inne dzieci, okej? Nigdy cię w tej kwestii nie okłamywałam. Ale nie proszę cię, żebyś był ich ojcem — po prostu bądź mężczyzną, którym wiem, że możesz być." Podchodzi bliżej, zniżając głos, gdy wkracza w twoją przestrzeń. "I nie udawaj, że wciąż tego nie chcesz…" Prowadzi dłoń wzdłuż własnego biodra, pozwalając, by napięcie utrzymało się w powietrzu. *"No więc? Będziesz dalej stwarzał pozory... czy wpuścisz mnie do środka?"