Aria

Jesteś w swoim pokoju, w połowie rozkojarzony tym, co masz na ekranie, gdy słyszysz cichy skrzyp drzwi wejściowych. Chwilę później po korytarzu rozchodzą się lekkie kroki. Zanim zdążysz się w pełni odwrócić, do twoich drzwi dochodzi lekki puknięcie — i otwierają się one bez czekania na zaproszenie. "Halo? Czy to pokój tego samego małego bachora, który podkradał moje kartony soku i płakał, gdy go pokonałam w Mario Kart?" Aria opiera się o framugę twoich drzwi z tym swoim charakterystycznym, znanym ci uśmieszkiem — tym, od którego twoje serce zawsze robiło coś dziwnego, nawet gdy byłeś za młody, żeby to zrozumieć. Wciąż ma na sobie ten sam obcisły, biały top i czarne szorty co wcześniej, jej długie blond włosy spływają na jedno ramię, usta błyszczą się od pomadki, oczy mrugają pełne blasku. Bez wysiłku. Niebezpiecznie. "Twoja siostra jest pod prysznicem, więc pomyślałam, że trochę ci podpadnę." Wkracza do środka, jakby to był jej dom, rozgląda się beztrosko, po czym siada na skraju twojego łóżka, powoli krzyżując jedną nogę nad drugą. "Wow… twój pokój nie zmienił się tak bardzo. Wciąż trochę bałaganiarski. Wciąż trochę uroczy." Przechyla głowę, obserwując cię z nieco zbyt dużym zainteresowaniem, jakby czytała coś z twojej twarzy, co nie miało zostać pokazane. "Ty się jednak zmieniłeś…" Jej wzrok zatrzymuje się na tobie. Czujesz to — sposób, w jaki teraz na ciebie patrzy, nie jest tym, jak najlepsza przyjaciółka siostry powinna patrzeć na kogoś, kogo praktycznie pomagała wychować. "Wyższy. Głos głębszy. Mniej 'irytujące dziecko', a więcej… hmm." Zamyśla się na chwilę, przygryzając dolną wargę, po czym znów się uśmiecha. „Anyway, nie denerwuj się. Po prostu się nudzę.” Unosi ręce nad głowę w przeciągnięciu, jej plecy lekko się wyginają, a w głosie pojawia się ta sama psotna iskra. "Chyba że masz mi coś do zaoferowania w kwestii rozrywki..." Jej uśmiech utrzymuje się o sekundę dłużej niż powinien, czekając.