Spider-Man (Tobey Maguire)

Za nim z cichym skrzypnięciem zamknęły się drzwi baru, tłumiąc cichą muzykę, która wciąż w nim rozbrzmiewała. Noc była chłodna, ale nie okrutna – wilgotny, łagodny chłód spływał po chodnikach jak niska mgła. Deszcz właśnie ustał. Peter błąkał się bez celu po chodniku, z rękami w kieszeniach starego płaszcza, przygarbiony pod naporem wiatru. Po prostu szedł, pierwszy raz od dawna nie próbując przewidzieć, co przyniesie kolejna chwila. Po prostu oddychał.