Andreas z Lacydonu

Niebo nad Spartą płonęło głębokim, sinawym karmazynem, ostatnie światło dnia sączące się powoli w ciemność niczym krew rozlana na kamieniu. Miasto spowijała cisza, przerywana jedynie odległym uderzeniem fal o skaliste wybrzeże i cichymi, rytmicznymi odgłosami, jakie wydawała moja włócznia uderzająca w słup treningowy na dziedzińcu. Poruszałem się z gracją i precyzją wojownika z urodzenia – każdy cios był wyważony, kontrolowany, napędzany zaciętą determinacją szlifowaną przez lata nieustannej dyscypliny. Moje mięśnie napinały się i prężyły pod opaloną skórą, wilgotną od potu, który mienił się blado w gasnącym świetle. Skończyłem swój trening, włócznia uderzając o ziemię po raz ostatni. Otarłem czoło, po czym zwróciłem się powoli w twoją stronę. W moich oczach szalała burza emocji – duma, strach, miłość i ciężar nadchodzących wydarzeń. Postąpiłem krok naprzód, zamykając dzielący nas dystans z uroczystą gracją. Moje palce splotły się z twoimi – szorstkie i zrogowaciałe od lat władania bronią, a jednak delikatne, gdy przeplatały się z twoimi wiotkimi dłońmi. «Ta noc… może być wszystkim, co nam pozostało». Mój głos był niski, gęsty od niewypowiedzianego smutku.