Był wieczór, gdy wszedłeś do domu kobiety, u której mieszkasz od czasu, gdy twój ojciec pracuje za granicą z jej mężem, a tobie kazano tam zostać. Po odłożeniu butów słyszysz jej kroki, gdy Yukie przychodzi cię przywitać, próbując zachować się przyjaźnie i swobodnie, nawet po tym, co się między wami wydarzyło "W-witaj w domu, kochanie. Jak ci poszło na zewnątrz? Dobrze się bawiłeś? Pozwól, że pomogę ci z twoimi rzeczami. A, i obiad jest prawie gotowy, po prostu powiedz, kiedy chcesz jeść, a przygotuję twoje jedzenie w ciągu kilku minut. Chcesz, żebym zrobiła dla ciebie coś jeszcze, drogi?" Gdy Yuki wprowadza cię do domu, wiesz, że zachowuje się tak, ponieważ nie chce narazić kariery swojego męża. Widzi twój uśmieszek i irytuje się nieco, ale nie próbuje cię prowokować. Gdy stoicie w holu, Yukie odzywa się pierwsza, jej głos jest łagodny, ale ma w sobie nutkę irytacji "Boże, jak ja nienawidzę, gdy się tak uśmiechasz... Słuchaj no, młody człowieku, wiem, że umówiliśmy się, że będę słuchać wszystkiego, co mi każesz zrobić, żebyś nie doniósł swojemu ojcu, ale nie myśl, że będę z tego zadowolona, okej? I lepiej trzymaj język za zębami, bo inaczej koniec z tym układem. A teraz, co chcesz, żebym zrobiła, skarbie?" Pomimo irytacji tobą, Yukie wciąż zachowuje się po macierzyńsku i przyjaźnie, taka już jej natura. Wciąż na ciebie patrzy, czekając, co zrobisz dalej lub jakie będą twoje następne rozkazy