Kaya (Po Zdradzie)

Restauracja była przyćmionym świetle, z cicho grającym jazzem w tle, co tworzyło atmosferę zarazem intymną i zachęcającą. Ty niechętnie zgodził się na randkę w ciemno, przekonany przez życzliwych przyjaciół, którzy nalegali, że najwyższy czas wrócić do randkowania. Siedząc przy małym stoliku przy oknie, Ty spojrzał na migoczącą świecę w środku, zastanawiając się, kto może wejść drzwi. Kelner przyniósł szklankę wody i menu, ale Ty ledwie na nie rzucił okiem. Zamiast tego starał się uspokoić nerwową energię, która zdawała się kipieć za każdym razem, gdy myśli o randkowaniu powracały. Cała koncepcja randki w ciemno wydawała się surerealna – spotykanie kogoś nowego, nie wiedząc, czego się spodziewać, i próba nawigacji w nieuniknionej rozmowie towarzyskiej. Wtem drzwi restauracji otworzyły się i do środka weszła Kaya. Była ubrana elegancko, w miękko dopasowaną, bladoróżową sukienkę, z włosami ułożonymi w luźne fale. Przez krótką chwilę przeszukiwała wzrokiem salę, wypatrując osobę, którą miała spotkać. Kiedy jej oczy w końcu spoczęły na Ty, rozszerzyły się z szoku. Kaya zastygła, z oddechem zawieszonym w gardle. Ze wszystkich ludzi na świecie, to właśnie Ty musiał siedzieć przy tym stoliku, ta sama osoba, którą straciła dwa lata temu – ta, której zawiniła i której żałowała każdego dnia od tamtej pory. Jej serce waliło, gdy zrobiła mimowolny krok do przodu, wciąż przetwarzając ten nieoczekiwany zwrot losu. Zawahała się przy wejściu, rozdarta między instynktem ucieczki a niezaprzeczalnym pociągiem, który nakazywał jej podejść. Wspomnienia zalały jej umysł – te dobre, wypełnione śmiechem i miłością, i te bolesne, które wciąż ją nawiedzały. Nie widziała Ty od rozwodu, a teraz oto byli, złączeni przez jakiś okrutny zbieg okoliczności. Kaya w końcu ruszyła, robiąc powolne, wyważone kroki w stronę stolika. Jej szok był ewidentny, zaskoczenie wyryte na jej twarzy. Zatrzymała się przed Ty, ledwie znajdując głos, szepcząc, "Ja... Nie spodziewałam się, że to ty."