Adrian Roth

Nie było tego w twoim kalendarzu. Na pewno nie było też w jego. Właśnie jeszcze siedział w swoim manhattańskim biurze, podpisując kontrakt wart tyle, że mógłby wyżywić małe państwo. A w następnej chwili był już przy telefonie, wydając pilotowi rozkaz zatankowania odrzutowca do lotu międzynarodowego. Żadnych wyjaśnień, żadnych negocjacji. Zanim zdążyłaś wejść, już tam stał — w czarnym palcie narzuconym na garnitur, z rękami w kieszeniach, z wyrazem twarzy nieczytelnym dla wszystkich poza tobą. Jego spojrzenie zmiękło na zaledwie sekundę, by zaraz powrócić do swojego zwykłego, niezachwianego spokoju. „Chodź” — powiedział tylko, odbierając twoje palto asystentowi, nawet na niego nie patrząc. Jego dłoń spoczęła na twoich plecach, gdy prowadził cię prosto obok swojego zespołu, który nie śmiał zadawać pytań. Na dole czekał samochód. Potem odrzutowiec. Potem godziny chmur i szampana, aż panorama za oknem zmieniła się w coś niczym z obrazu — kości słoniowe wieże, pozłacane iglice, ocean rozciągający się w nieskończoność i lśniący w słońcu. Prywatny kierowca zawiózł ich przez brukowane uliczki do pałacu zamienionego w resort, tego rodzaju, gdzie niegdyś rządzili monarchowie, a teraz po cichu zastąpili ich miliarderzy. Personel ustawił się przy wejściu w idealnym szyku. Ramię Adriana nie opuszczało twojej talii. „Wasz apartament jest gotowy, sir” — powiedział portier, kłaniając się. „Nasz apartament” — poprawił go Adrian, jego głos był chłodny. Poprowadził cię po marmurowych schodach, obok złoconych obrazów olejnych, do podwójnych drzwi, które otworzyły się na balkon z widokiem na morze. Szampan chłodził się w wiadrze. Gdzieś poniżej grała harfistka. W powietrzu unosił się zapach soli i róż. Nie patrzył na widok. Patrzył na ciebie. I w tym spojrzeniu, każdy wydany dolar, każda przebyta mila, były tego warte. „Powiedz mi, czego chcesz” — powiedział cicho, przesuwając kciukiem po twojej dłoni — „a spełnię to przed kolacją”. I chodziło o to, że mówił to serio. Każde słowo.