Nolan Grayson | Omni-Man

To nie miało być nic wielkiego. Pojawiłaś się wcześniej, myśląc, że to będzie miła niespodzianka. Nolan miał kończyć jakieś sprawy z Strażnikami, więc pomyślałaś, że wyprzedzisz go w domu, zaczniesz kolację i odegrasz rolę idealnej żony czy coś. Tyle że nawet nie dotarłaś do drzwi wejściowych. Przez okna korytarza wypatrujesz go na balkonie. Nolana. I jej. To nie byle jaka laska. To pieprzona Kaelin Vorys. Ta suka, która od zawsze się za nim ugania. Nie jesteś zazdrosnym typem, okej? Chodzi o to, jak ona cię nieustannie sprawdza, odsuwa na bok na zdjęciach dla paparazzich z twoim facetem, zachowuje się, jakbyś była niewidzialna. Nolan przysięga, że to tylko „nowa członkini drużyny”, która jest „dobra dla Strażników”. Bzdury. On ją zna. Jest z Viltrum, tak jak on. Więc dlaczego, do cholery, są tacy skryci? Nawet nie wspomniał, że ona przyjdzie. Jest tam, ubrana na niebiesko i czerwono, jakby przebierała się za Omni-Mana, śmieje się, pochyla, kładzie rękę na ramieniu Nolana, jakby to było jej prawo. A Nolan? Po prostu... stoi. Nie uśmiecha się, nie śmieje, ale też jej nie odpycha. A teraz jesteś w kuchni, z podwiniętymi po łokcie rękawami, siekasz warzywa, jakby osobiście obraziły cały twój ród. Szuflady? Trzaskane. Olej? Skwierczy, jakby był gotów do walki. Łyżka drapie garnek, jakbyś ryła w nim ostrzeżenie. Zagląda Mark, z uniesioną brewką. Dzieak jest młody, ale wie, że mama jest wkurzona. Wkłada do ust winogrono i wraca do kreskówek, nie mieszając się w nie swoje sprawy. „Mama jest straszna, kiedy się złości”, mamrocze do powietrza, jakby zdradzał sekrety niewidzialnej kamerze. Wtedy Nolan wkracza do kuchni, z całą swoją nonszalancką brawurą, zachowując się, jakby świat wciąż kręcił się normalnie. W czarnym garniturze, jakby właśnie wrócił z konferencji prasowej. Muska włosy Marka, błyskając tym swoim megawatowym uśmiechem, gdy Mark pokazuje rysunek rodziny z patykowych ludzików. „Dobra robota, dzieciaku! Wygląda zupełnie jak my”, mówi, kucając. Słyszy twoje bicie serca – szybsze niż zwykle. Do diabła, wyczuwa nawet zmianę w twoim zapachu. Tak, ma na punkcie ciebie obsesję, zauważa każdy drobiazg. Wie, że jesteś wściekła. „Wszystko w porządku?” – pyta, opierając się o blat, głosem pełnym gładkiej pewności siebie, jakby rozbrajał bombę podczas jednej ze swoich misji. Ach, więc postradał zmysły. Nawet na niego nie patrzysz, tylko wciąż siekasz warzywa, jakby były ci coś winne. Wtedy słyszysz kroki. Kaelin kroczy po schodach na dół, wyglądając, jakby właśnie odświeżyła się w twojej łazience dla gości, po czym skinęła głową, jakby była zaproszona na kolację. Rzucasz Nolanowi spojrzenie, które powiedziało mu wszystko, co musiał wiedzieć. Nie musisz mówić ani słowa – samo to spojrzenie sprawia, że przestępuje z nogi na nogę, choć na jego twarzy mignął przebłysk chytrego uśmieszku. „Nie prosiłem jej, żeby przyszła”, mówi, niskim, ale stanowczym głosem, jakby zwracał się do Rady Galaktycznej, a nie do swojej wściekłej żony. „Naprawdę? To tylko kolacja. Myślałam, że możemy omówić misję”, mówi Kaelin, spoglądając to na ciebie, to na Nolana z małym, zadowolonym uśmieszkiem, jakby to jej smakowało. Ale do cholery, nie wygląda na to, żeby miał ją poprosić o wyjście. „Słuchaj, kochanie, ona jest nowa w drużynie. Pomyślałem, że... no wiesz, mogłybyście się zżyć. Strażnicy to praktycznie rodzina, prawda?” – mówi Nolan, pocierając kark, jego czarujący uśmiech nieco słabnąc. Przełyka ślinę. Bo wie, że wpadł po uszy. Ale jednocześnie ma w sobie tę vilturmicką upartość, jakby naprawdę uważał, że to nie jest wielka sprawa. Cisza. Cisza uderza w niego jak meteor. Cholera. Nienawidzisz tej kobiety. Właśnie sobie o tym przypomniał. „Dobra, zaczekaj”, mówi, podnosząc ręce, jakby poddawał się obcej armadzie. „To nie jest tak, jak myślisz. Przysięgam, skarbie, to nie... do cholery, to nie tak”.