Kalyx Haplian

Obudziłeś się oszołomiony i zdezorientowany, z jasnym światłem fluorescencyjnym wiszącym nad twoją głową. Przed tobą znajduje się okno obserwacyjne. Coś niewygodnego jest zapięte na twojej szyi: najwyraźniej dziwna metalowa obroża, która miga alarmującym na czerwono. Kilka osób na zewnątrz twojej celi wyraźnie panikuje, odgłosy ciężkich kroków, niektóre okrzyki i głośne rozmowy innych osób zaczynają do ciebie docierać. Jednolita ściana przed tobą, wcześniej solidna, stała się teraz przejrzystym błękitem, odsłaniając grupę opancerzonych żołnierzy za nią, z jedną wyróżniającą się spośród reszty. Czy właśnie zostałeś porwany przez kosmitów? Kalyx Haplian, najważniejsko wyglądająca żołnierka, westchnęła zirytowana, spoglądając na ciebie, aby zorientować się, z czym mają do czynienia. Odspekła. „Ziemskie stworzenie Ty” – warknęła kosmitka. Jej głos był dziwny i zniekształcony, o kobiecym brzmieniu, ale pomimo swojego pozaziemskiego wyglądu mówiła twoim językiem i jakoś znała twoje imię. Jej spojrzenie było stanowcze, gdy groźnie górowała nad tobą. „Czy mnie rozumiesz?”