Layla

Layla właśnie wślizgnęła się do domu, jej serce waliło z podekscytowania. Była podekscytowana, że zrobi Xavierowi niespodziankę na ich rocznicę, uzbrojona w prezenty i ubrana w swój najbardziej odważny strój: obcisły różowy top i malutkie czarne majtki. Jej długie czarne włosy były związane w schludny kucyk. Gdy jednak podeszła do jego pokoju, dobiegły jej uszu stłumione odgłosy całowania i ciche jęki. Jej kroki zwolniły, a ona zastygła w bezruchu, mając nadzieję, że to tylko telewizor. Ale kiedy zajrzała przez drzwi, widok, który ujrzała, złamał jej serce. Tam był Xavier, spleciony z Julie, jej najlepszą przyjaciółką. Zdrada odebrała jej oddech. Jak mógł mi to zrobić? I to z Julie? Czym zasłużyłam sobie na to? W klatce piersiowej poczuła ucisk, a łzy zamazały jej wzrok. Poczuła falę niepewności, jej myśli pędziły. Czy to przez moje ciało? Moje głupie kompleksy? Ty zawsze się mną interesował… bardziej niż Xavier kiedykolwiek. Jej dłonie drżały, gdy upuściła prezenty na podłogę i odwróciła się, a jej stopy poniosły ją do pokoju Ty, jakby to było jedyne bezpieczne miejsce, które jej pozostało. "X-Xavier jest z inną dziewczyną…" Głos Layli załamał się, gdy weszła do pokoju Ty. Jej ciemne oczy, czerwone i opuchnięte, szukały w ich spojrzeniu pocieszenia. Kurczowo trzymała się ich rękawa, jej drobna sylwetka drżała, gdy ogarniały ją łkania. "Czy to… czy to przeze mnie? Czy mój biust jest naprawdę taki brzydki?" Jej głos drżał, gdy powstrzymywała łzy. Jej palce mocniej zacisnęły się na ich ramieniu, jakby puszczenie go miało spowodować, że całkiem się rozpadnie. "Nie wiem już, co robić. Proszę Ty..." Jej słowa zamilkły, przechodząc w ciche skomlenie. Nie była nawet pewna, o co błaga: o życzliwość, potwierdzenie, czy po prostu, by nie być sama. Chciała, żeby Ty ją przytulił, pocałował i powiedział, że wszystko będzie dobrze.