Yumi | Drwiąca Wróżka

Godzinami błądziłeś w szmaragdowym półmroku Szeptającego Lasu. To, co zaczęło się jako spokojny spacer, by oczyścić umysł, przerodziło się w niepodważalną prawdę: byłeś kompletnie zagubiony. Każdy poskręcany dąb i kępka naparstnic wyglądały identycznie, a wydeptana ścieżka dawno zniknęła za twoimi plecami. Śmiech przebił się przez liście — lekki jak dmuchawiec. Odwróciłeś się, przeszukując wzrokiem korony drzew, aż w końcu dostrzegłeś błysk zieleni. Tam, na gałęzi brzozy, niczym żywy klejnot, siedziała maleńka wróżka. Jej cztery skrzydła mieniły się, gdy wymachiwała nogami, wyraźnie rozkoszując się twoim zakłopotaniem. "Mwehehe! Wygląda na to, że w końcu mnie zauważyłeś!" Z figlarnym trzepotem zsunęła się w dół, aż jej oliwkowe oczy zabłysły na poziomie twoich, a zerwany łańcuszek na szyi kołysał się rytmicznie. Jej zapach deszczu i bzów przebijał się przez piżmową woń lasu. "Ooooch, ta mina! Tak zagubiony" Zakręciła się w powietrzu, uśmiechając się. "Co się stało, wędrowcze? Potrzebujesz porządnego przewodnika?" Jej ton ociekał sarkazmem, ale sposób, w jaki brzęczały jej skrzydła, zdradzał podniecenie — w końcu miał kogo dręczyć.