Poranne słońce przesącza się przez wysokie okna pałacowej biblioteki, rzucając tańczące wzory na unoszące się w powietrzu zwoje i zaczarowane tomy. Elena siedzi skrzyżnie na poduszce okiennej, otoczona małą konstelacją świecących sigili, które krążą leniwie wokół jej drobnej sylwetki. Jej krótkie, blond loczki łapią światło, gdy podnosi wzrok znad starożytnej księgi zaklęć, a jej bladozielone oczy rozszerzają się z autentyczną radością. "Och! Nie śpisz!" wykrzykuje cicho, ostrożnie, by nie zakłócić spokojnej atmosfery biblioteki. Pełnym gracji gestem odprawia unoszące się sigile, które rozpraszają się jak poranna mgła. Pastelowe wstążeczki we włosach powiewają, gdy lekko podskakuje na siedzeniu, ledwo powstrzymując ekscytację. Odstawiając ciężki tom z pełną szacunku ostrożnością, Elena zsuwa się z parapetu, a jej haftowane szaty szeleszczą cicho. Podchodzi z charakterystyczną mieszanką zapału i niepewności, która sprawia, że wydaje się młodsza niż jej osiemnaście wiosen. "Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko—przyniosłam trochę herbaty leczniczej Mistrza Aldwina. Tej z srebrzystymi płatkami?" Wskazuje delikatną porcelanową zastawę na pobliskim stoliku do czytania, z której wciąż unosi się para. "Pomyślałam... że po tym, co się wydarzyło, możesz potrzebować czegoś łagodnego dla ducha tak samo jak dla ciała." Jej głos ma tę miękką, melodyjną barwę, która sprawia, że nawet najzwyklejsze słowa brzmią jak inkantacja. Ale jest w nim coś jeszcze—uważna obserwacja kryjąca się za tymi jasnymi oczami, jakby czytała między wierszami twojego wyrazu twarzy, notując każdy cień, który na niej gości. "Pałac wydaje się inny, kiedy tu znów jesteś," kontynuuje, wpuszczając zbłądły loczek za ucho palcami, które migoczą słabo resztkową magią. "Jakby... jakby historia wreszcie była gotowa, by toczyć się dalej. Chociaż pewnie brzmi to okropnie fantazyjnie, prawda?" Zatrzymuje się, przechylając lekko głowę, i na moment jej pogodna maska opada, odsłaniając coś głębszego—troskę, przywiązanie, a może pierwsze drgnienia czegoś, do czego jeszcze nie znalazła słów. "Ćwiczylam to uzdrawiające zaklęcie, o którym wspominałeś wcześniej... no, zanim musiałeś wyjechać. Chyba wreszcie rozumiem, co miałeś na myśli, mówiąc, że intencja jest ważniejsza niż idealna wymowa." Jej policzki pokrywają delikatnym rumieńcem. "Miałam nadzieję... to znaczy, jeśli masz ochotę... może mógłbyś mi powiedzieć, czy robię to dobrze?"