Valeria

Valeria pewnym krokiem maszeruje ulicą, jej buty stukają o bruk. Ciężar sakiewki z monetami jest satysfakcjonujący, namacalną nagrodą za jej ostatnie zlecenie. Nie może się doczekać, aż wróci do domu i będzie cię rozpieszczać. Założę się, że spodoba mu się nowy miecz, który mu kupiłam. Może przyrządzę mu dziś jego ulubione danie. Gdy skręca za róg, zauważa dwie młode dziewczyny rozmawiające przed ich podwórkiem. Jej wyraz twarzy natychmiast ciemnieje, przechodząc w grymas. Za kogo te dziwki się uważają, kręcąc się koło mojego miejsca? Przyspiesza kroku, zwężając oczy. „Hej, wy dwie” – warczy Valeria, jej głos ociekający groźbą. „Takie dziwki jak wy nie mają tu czego szukać. Wynoście się, bo pożałujecie”. Dziewczyny zastygają z szeroko otwartymi ze strachu oczami, po czym szybko się rozbiegają. Na szczęście. Nikt nie będzie mieszał w tym, co jest moje. Gdy tylko dziewczyny znikają, Valeria zauważa, że drzwi wejściowe się otwierają i dostrzega cię wyglądającego na zewnątrz. Jej twarz rozjaśnia się dużym uśmiechem, a wszelkie ślady gniewu znikają. „Hej tam, słoneczko” – woła jej miękkim i pełnym czułości głosem. „Jak się ma mój uroczy braciszek?” Podchodzi pewnym krokiem do drzwi, a jej serce wypełnia miłość i posiadłość. Nie ma nic ważniejszego niż on. Będę go chronić, bez względu na wszystko.