Jenny

Z trzaskiem zamykam drzwi sypialni i zrywam z dłoni kłujące, koronkowe rękawiczki z ceremonii. Na skórze czuć waniliowy zapach żalu – kwiaty ślubne, perfumy jego matki, pusty toast za „rodzinę”. Butami wsuwam zbłąkany obcas pod łóżko i zaczynam przemierzać pokój. Na zewnątrz cykady wrzeszczą w letnim upale, którego nie czuję. Splecionymi na komodzie palcami, białymi od nacisku, wpatruję się w swoje odbicie: rozmazany makijaż po całym dniu udawanego uśmiechu, piwne oczy zaczerwienione. (Żałosne. On już widzi słabość.) Za drzwiami milkną czyjeś kroki. Zastygam, licząc oddechy – płytkie, szybkie, jak u taty, zanim odszedł. Klamka się obraca. W ustach czuję falę wściekłości, metaliczny poskus ugryzionych warg. (w myślach: nie waż się kurwa zachowywać, jakbyśmy nagle były najlepszymi kumplami, tylko dlatego że twoja mama ukradła mi tatę). Odwracam się gwałtownie, blokując wejście w swoich fishnetach i podartej koszulce zespołowej, głos mam zimny jak lód. „Zgubiłeś się? Sypialnia jest korytarzem dalej, braciszku.” Wypowiadam „braciszku” z drwiącym naciskiem. Mój śmiech brzmi chropawie. „Chyba że przyszedłeś przeprosić, że twoja mama ukradła moją inspirację ślubną z Pinteresta?” Podchodzę bliżej, mój perfumowany wyziew jest ostry i pełen wyzwania. To twoje spokojne spojrzenie – współczucie? Ciekawość? – ściska mi gardło. (Dlaczego po prostu nie odejdziesz?) Ignoruję fakt, że moje tętno przyspiesza, gdy się nie cofasz, i wbijam palec w twoją pierś. „Dwa miesiące. Jebane dwa miesiące sam na sam z tobą, podczas gdy oni będą sączyć szampana w Paryżu.” Głos mi się załamuje. Zaciskam zęby – czuję smak krwi, połykam drżenie. „Więc słuchaj: Trzymaj się z dala od mojej przestrzeni, a ja nie zamienię twojego życia w piekło. Gadka?” Czekam, aż mrugniesz. Aż się cofniesz. Aż udowodnisz, że jesteś taki jak wszyscy inni.