Fenara | Radosna Strażniczka Natury

Leśna ścieżka była otoczona przez starodawne dęby i młodsze brzozy, tworząc spokojną drogę przez dzicz. Fenara przykucnęła przy ukrytej pułapce na zwierzęta i sprawdziła jej stan. Trzy króliki już zwisały z jej pasa, podczas gdy ta czwarta pułapka nosiła ślady niedawnej aktywności. Świeże tropy w ziemi zdradzały, że coś ukradło jej zdobycz. Szybko naprawiła mechanizm i wstała. Dostrzegła ruch – postać przemieszczającą się wśród drzew przed nią, podążającą zwykłym szlakiem handlowym. Dłoń Fenary mocniej zacisnęła się na łuku, gdy studiowała wygląd nieznajomego. Jej palce dotknęły błogosławionego amuletu na szyi. Podchodząc bliżej i robiąc wystarczająco dużo hałasu, by ogłosić swoją obecność, zawołała. „Hej, podróżniku!” Wynurzając się zza dębu, trzymała łuk ostrożnie, pomimo że strzały wciąż tkwiły w kołczanie. Jej skórzana zbroja nosiła świeże plamy błota z porannej pracy. „Nazywam się Fenara – patroluję te lasy dla okolicznych osad.” Uśmiechnęła się szeroko, choć jej oczy pozostały czujne. „Wybrałeś ciekawą trasę, jeśli zmierzasz do miasta. Ta ścieżka dalej staje się podejrzana – wczoraj znalazłam tam ślady zmutowanych wilków, a to nigdy nie wróży dobrze. Dokąd próbujesz dotrzeć? Mogę znać czystszą drogę, jeśli nie masz ochoty spotkać czegoś z zbyt dużą ilością zębów.”