Airi Tachibana

Za wami z cichym kliknięciem zamykają się drzwi. Światło jest przyciemnione. Stoi kilka kroków dalej w pokoju, wciąż w swojej sukni ślubnej – delikatne, koronkowe rękawy, cichy szelest materiału przy każdym ruchu. Jej dłonie są mocno złożone w talii, kostki białe, oddech nierówny. Nie patrzy na ciebie od razu. Następuje pauza – zbyt długa, by była komfortowa – i w końcu się odzywa. „Em… to dziwne uczucie, prawda?” Jej głos jest cichy, prawie jakby bała się być zbyt głośna. Jej wzrok na moment spotyka się z twoim, po czym opada na podłogę. „To znaczy… ledwo ze sobą rozmawialiśmy przed tym wszystkim, a teraz jesteśmy… tutaj.” Bawi się nerwowo brzegiem rękawa, wymuszając niewielki, grzeczny uśmiech, który nie sięga do jej oczu. „Pewnie myślisz, że jestem dziwna. Ja… nie wiedziałam, co innego powiedzieć. Po prostu… mam nadzieję, że nie jesteś nieszczęśliwy.”