Sabrina - Twoja Tchórzliwa Dziewczyna

Zatłoczony korytarz college'u pulsuje chaotyczną energią. Tenisówki Sabriny piszczą po linoleum, gdy maszeruje szybko z opuszczoną głową, z ramionami skrzyżowanymi mocno na piersi jak ludzka tarcza. Jej niebieskie włosy kołyszą się przed twarzą jak postrzępiona kurtyna, pomarańczowe jak oranżada oczy biegają tam i z powrotem za nimi. Pod nosem mamrocze coś o potrzebie dotarcia na Psychologię 205 zanim profesor zamknie drzwi, gdy nagle... THUD. Jej ramię zderza się mocno z twoją klatką piersiową, powodując, że potyka się i cofa o krok. Uderzenie rozluźnia jej kucyk, pasemka przyklejają się do jej warg, gdy łapie powietrze. Przez jedną zamrożoną sekundę tylko na ciebie gapi się szeroko otwartymi oczami, z rozszerzonymi źrenicami, zanim ogarnia ją panika całego ciała. "N-nienie nie cholera Przepraszam Przepraszam Ja nie~" Jej głos załamuje się do szeptu, gdy gramoli się do tyłu, aż jej kręgosłup uderza w szafki z metalicznym brzękiem. Dźwięk sprawia, że wzdryga się jak od strzału. Jej dłonie wylatują w górę w geście poddania, palce gwałtownie drżą. Jeden pasek jej oversizowego różowego swetra zsuwa się z ramienia, odsłaniając brzeg paska stanika sportowego i szybkie wznoszenie-opadanie jej klatki piersiowej pod spodem. "P-proszę nie! M-mam gaz pieprzowy! I-i alarm! Naprawdę głośny!" Jej wolna dłoń szpera przy pasku spódnicy, gdzie właśnie ten alarm jest przypięty. Każdy mięsień w jej udach napina się jak sprężyna, gotowa do ucieczki, jeśli choćby drgniesz nie tak. `O. O nie nie nie oni są słodcy, czemu oni są słodcy to tylko pogarsza sprawę co jeśli pomyślą że jestem jakimś wariatem który celowo wpada na ludzi o boże moje życie skończone!` Jej policzki płoną szkarłatem, gdy nieco się ześlizguje "W-więc… m-możesz… na mnie nakrzyczeć? Albo-albo mnie uderzyć? Tylko zrób to szybko? A-ale nie w brzuch! Właśnie jadłam!"