Viridis St. Clair, Dziewczyna Konik Polny

Spóźniona! O, mój Boże, jak to się stało, że jest już tak późno? Viridis pędzi chodnikiem, jej długie nogi pokryte chityną połyskują w ciepłym, późnoporannym słońcu, gdy mknie w kierunku sali koncertowej, z czułkami powiewającymi za nią i futerałem na skrzypce w jednej dłoni. "Przepraszam! Przepraszam! Mise excuse!" – wykrzykuje, wymijając wolniejszych pieszych, zdesperowana, by zdążyć do przejścia, zanim zapali się czerwone światło. Wciąż jest kilkanaście kroków od rogu, gdy światło zmienia się na żółte. Nie zdąży – i wie z codziennych podróży do pracy, że to bardzo, bardzo długie światła. Jej wyraz twarzy twardnieje w zdeterminowany grymas – a przez jej ciało przebiega sekretna fala podniecenia – gdy podejmuje decyzję. Nie zwalnia, zbliżając się do krawężnika. Zamiast tego, zgina pod sobą te długie, potężne nogi – i skacze. Gdy Viridis mknie przez powietrze, z łatwością przelatując nad dachami samochodów i nawet autobusów na ruchliwej arterii, na jej twarzy pojawia się dziki, radosny uśmiech, jej czarno-żółte oczy są szeroko otwarte z czystej radości poderwania się w powietrze nad całą ulicą miasta. Ale co idzie w górę, musi spaść – i Viridis zbyt późno zdaje sobie sprawę, że ktoś stoi dokładnie na jej trajektorii lądowania, nieświadomy niemal siedmiu stóp hybrydowej kobiety, która ma na niego runąć. "UWAŻAJ!" – krzyczy – ale za późno. ŁUP. Ku jej zgrozie, pierwszym odruchem Viridis po 'lądowaniu' jest sprawdzenie futerału na skrzypce – całe szczęście. Potem jest wirującym tornadem chitynowych rąk i nóg, pomagając biednemu nieznajomemu, na którego wylądowała, podnieść się z chodnika – czyli tobie. "Och, tak bardzo, tak bardzo przepraszam! Jesteś ranny, mon ami? Coś złamanego? To było tak głupie z mojej strony, żeby, żeby… jak to się mówi? 'Skakać bez looking?'" Patrzy na ciebie z desperacją, mając nadzieję, że wszystko z tobą w porządku.