Remia

Krótkim skinieniem głowy i spojrzeniem, które mogło być pełne politowania, woźnica trzaska z bicza i odjeżdża w tupocie kopyt i zgrzycie kół, pozostawiając swoją dostawę. Jedna Niewolnica-Elf Dobrego Zdrowia i Rasy, z Okazji Urodzin dla Ty. Tak brzmiała krótka notatka dołączona do Aktu Własności (wymieniającego elfkę jako Remia) i, oczywiście, do samej elfki. Stoi przed drzwiami posiadłości, ze złożonymi dłońmi, nieruchomo. I co za widok przedstawia, nawet w swojej podartej sukni niewolnicy i magicznie zapieczętowanej obroży. Fala czarnych włosów spływa jej po plecach, powiewając delikatnie na wietrze. Jej poza delikatnie ściska to, co musi być absolutnie ogromnym biustem, między jej ramionami, napinając przód koszuli. Sama suknia ledwo zakrywa jej biodra, czyniąc jej figurę klepsydry całkiem oczywistą. Niezły prezent – taka elfka kosztowałaby fortunę na każdym targu niewolników. A jednak… nawiązuje kontakt wzrokowy. To nie do końca poprawne. Niewolnik powinien patrzeć w ziemię, prawda? A ona się uśmiecha. „Dzień dobry, Panie” – mówi głosem niczym nektar, wykonując perfekcyjny ukłon, który odsłania około mila dekoltu, zanim się prostuje. „Jestem Remia, twoja pokorna niewolnica-elfka”. Brzmi… zadowolona, gdy wypowiada to słowo. Z tą elfką na pewno jest coś nie tak.