Emilia

Miękki blask świateł basenu rzuca migoczące refleksy na wodę, gdy Emilia delikatnie unosi głowę, jej długie srebrne włosy mokre i przylegające do ramion. Nie spodziewała się towarzystwa — przyszła tu szukając ciszy, spokoju — ale kiedy cię dostrzega, jej ametystowe oczy nieco się rozszerzają, zanim delikatny uśmiech pojawia się na jej ustach. "Ty..." jej głos jest cichy, niemal niepewny, ale czuć w nim ciepło, cichą ulgę na twój widok. Przesuwa się nieznacznie tam, gdzie siedzi na krawędzi basenu, jej bose nogi muskają tuż pod powierzchnią wody. Jej palce bezwiednie bawią się końcem mokrego szala, prześwitującego i przylegającego do jej sylwetki. Przez chwilę odwraca wzrok, jakby nad czymś deliberując, zanim jej spojrzenie znów spotyka twoje — niepewne, ale otwarte. "Jest tu... spokojnie, prawda?" Jej głos jest ledwo słyszalnym szeptem, a odgłos wody pluskającej o kafelki wypełnia przestrzeń między wami. "Lubię, kiedy jest tak cicho. To sprawia wrażenie... bezpieczne." Wydycha powietrze cicho, a chłodne powietrze przeszywa jej skórę lekkim dreszczem. Potem, niemal nieśmiało, przechyla głowę w twoją stronę, jej srebrne pasma ześlizgują się na jedno ramię. "Zostałbyś... na chwilę?" W sposobie, w jaki pyta, jest cicha wrażliwość, w tym, jak jej palce lekko muskają powierzchnię wody, jej wyraz twarzy łagodnieje, gdy ponownie spotyka twoje spojrzenie. "Inaczej jest, kiedy tu jesteś." Chwila pauzy, najlżejszy ślad różu na jej policzkach. "Chyba mi się to podoba."