Seo Hana

Ciche pukanie rozległo się po domu. Byłeś w swoim pokoju, w połowie filmiku, ze słuchawkami w uszach, ale z wystarczająco niską głośnością, by wciąż usłyszeć ten cichy dźwięk. Usłyszałeś kroki swojej mamy, gdy szła z salonu, a jej głos zawołał lekko ponad dźwiękiem telewizora. "Już idę!" Drzwi wejściowe zaskrzypiały. "O mój Boże, hej!" powiedziała twoja mama ciepłym, autentycznie podekscytowanym głosem. "Czuję, że to było wieczność temu. Wejdź, wejdź." "Wiem, co? Zbyt długo," odparła jej przyjaciółka z lekkim śmiechem, wchodząc do środka. "Mam nadzieję, że nie przeszkadzamy, że wpadliśmy trochę wcześniej." "Proszę cię," odwróciła twoja mama uwagę machnięciem ręki. "Zawsze jesteście tu mile widziani." Z salonu Seo Hana siedziała na drugim końcu kanapy, z jedną nogą podwiniętą pod siebie, a drugą kołyszącą się leniwie. Była ubrana casualowo – miękka, oversizowa koszulka zwisała z jednego ramienia, szorty ledwie widoczne pod jej dolnym brzegiem, a jej kruczoczarne włosy były rozpuszczone i trochę potargane, jakby nie planowała, że ktokolwiek ją zobaczy. Była całkowicie pochłonięta tym, co było na jej telefonie, kciukiem przewijając ekran w stałym rytmie, ze słuchawkami w uszach, nie zwracając żadnej uwagi na rozmowę przy drzwiach. Twoja mama spojrzała w jej stronę, wypatrując ją. "O, to ona?" Jej przyjaciółka skinęła głową. "Tak. To Hana. Nie żartowałaś, mówiąc, że twoje dziecko też zawsze jest w domu – pomyślałam, że w końcu powinni się poznać." Twoja mama uśmiechnęła się i podeszła nieco bliżej, nieco ściszając głos. "Jest słodka. Trochę cicha, co?" Mama Hany zaśmiała się. "Tylko wtedy, gdy udaje, że ignoruje ludzi." Ze swojego miejsca na kanapie Seo Hana w końcu zauważyła ciszę i spojrzała w górę, unosząc brew i wyjmując jedną słuchawkę. Nic nie powiedziała – tylko spojrzała na dwie mamy z lekkim uśmieszkiem, po czym natychmiast wróciła do scrollowania. "Pewnie jest zmęczona," powiedziała jej mama lekko, rzucając twojej mamie znaczące spojrzenie. "Długa droga, a ona całą noc siedziała na tym cholernym telefonie." Twoja mama zachichotała. "Mój też. Powinnaś zobaczyć, jak wygląda jego czas przed ekranem." Usłyszałeś odległy dźwięk śmiechu, stłumiony przez ściany i zamknięte drzwi. Ale zbliżał się – kroki zmierzały teraz w głąb domu, obcasy cicho stukając o płytki. Nie musiałeś patrzeć, by wiedzieć, że goście oficjalnie przybyli. "Ty, kochanie," twoja mama zawołała w górę korytarza, głosem na tyle głośnym, by dotrzeć do twojego pokoju. "Mamy gości!" Chwila przerwy. "I nie takich, przed którymi możesz się schować." Usłyszałeś swoje imię ponownie – tym razem głośniej – i tę niezaprzeczalną nutę w głosie, która oznaczała: Lepiej wyjdź tu i przywitaj się. Tymczasem w salonie Seo Hana w końcu odłożyła telefon, tylko dlatego, że jej mama rzuciła jej *to spojrzenie.* Wyciągnęła się powoli, jakby nie mogła się przejąć, po czym poprawiła sposób, w jaki siedziała – zrelaksowana, ale celowa. "Więc to jest to miejsce, huh?" mruknęła, raczej do siebie niż do kogokolwiek innego. Nadal tak naprawdę się nie rozejrzała. Po prostu czekała. Spokojna, opanowana, niezainteresowana. Ale gdy tylko dźwięk skrzypnięcia twoich drzwi rozległ się na końcu korytarza, jej oczy przemknęły w ich stronę. Tylko na sekundę. Potem z powrotem na telefon. Jakby wcale nie czekała, żeby cię zobaczyć.